جان فشاني بكن ار مي طلبي جانان را               كس بجانان نرسد تا نفشاند جان را

روي بر خاك بنه تا كه بر افلاك روي                سر بده تا نگري سروري دوران را

ماه كنعان نرود بر فلك حشمت مصر                           تانبيند الم چه ،ستم زندان را

نوح را كشتي اميد به ساحل نرسد                  تا نيابدغم غرق وخطر طوفان را

همت خضر كند طي بيابان فنا                     ورنه كي بوده نشان زآب بقاء حيوان را

حسن ليلي طلبد شيفته اي چون مجنون               كه بيكباره كندترك سروسامان را

نافه ي مشك خطا تا نخورد خون جگر                  نبرد رونق گلزار بهارستان را

تاشقايق نكشد بار مشقت عمري                             نربايد به لطافت دل چون نعمان را

مفتقرگر نكشي پاي زآن سركوي                  دستدرحلقه زني زلف عبير افشان را*

*-به نقل از متاب سرودهاي امام مهدي چاپ انتشارات قلم -قم -ص 19-سراينده: مفتقر

بيا بيا كه بجان آمدم زتنهايي                   رميده از بر من آهوي شكيبايي

به آه وناله چو يعقوب برسر راهت             نشسته ام كه زمصر فراق باز آيي

نداي عشق من وراي بي تفاوت تو             كشيده حال دلم را به اوج شيدايي

جواب عشق مرا يك نظاره ات كافيست         كه كار من نكشد عاقبت برسوايي

براي لحظه ي چندي زعمر(سيد) را           بخاك بوسي كويت اجازه فرمايي*

*-اثر طبع حق شناس -به نقل از  كتاب سرودهاي مهدي -انتشارات قلم -قم -ص 25

سلطان سرير ارتضا خسرو طوس           روشنگردين،نور مبين، شمس شموس

عز وشرفش بين كه اندر حرمش              هر صبح ومسا ملك رودبر پابوس-----

آن رهبر شيعيان چو جد وپدرش               از جور منافقين چه آمد به سرش

سلطان سرير ارتضا خسرو طوس           روشنگردين،نور مبين، شمس شموس

عز وشرفش بين كه اندر حرمش              هر صبح ومسا ملك رودبر پابوس-----

آن رهبر شيعيان چو جد وپدرش               از جور منافقين چه آمد به سرش

حق گفت ولي مجرم حق گويي شد             از زهر جفاي خصم پاره جگرش -                -------آمد شب ميلاد علي شمس خراسان ----------

آمد شب ميلاد علي شمس خراسان             فرزند نبي ،رهبر دين ،حامي قرآن

ده مژده كه امشب شده عالم همه گلشن          زين شمس ا لضحي كشور ايمان شده روشن

اي نور خداوندتبارك به تو احسن              كز مقدم تو گشته فزون رونق ايران---

شد درشب ميلادي آن سيد ورهبر             درسجده به شكرانه ي حق موسي جعفر

اندر بر معبود بدي هم به زمين سر            زين نعمت والاگهر خالق سبحان---

شمسي كه از او مينگرم نور خدا را            اندر طلبش گردش اين ارض وسما را

هرزنده دلي برده سويش دست دعا را          او حجت حق است ومددكار ضعيفان---

خرم به جنان فاطمه وحيدركرار             لبخند زندبر رخشان احمد مختار

اين مژده به حيدر رسد از جانب دادار          كز نسل تو آمد به جهان خسرو خوبان---

فوج ملك وخيل رسل مدح سرايند            با دسته ي گل سوي نبي رو بنمايند

تبريك كنان اذن بگيرند وبيايند              ازبهرزيارت بزمين خرم وخندان---

آمد بجهان آنكه جهان آمده بهرش            جن وملك وحور وجنان آمده بهرش

شمس وقمر وكون ومكان آمده بهرش         آن رهبر ارزنده وروشنگر انسان---

هم ثامن وهم ضامن وهم حجت دين است        هم رهبر وهم سروروهم يار ومعين است

از سوي خدا برهمه آيات مبين است            از نور رخش خلق شده حوري وغلمان---

مردم همه مشتاق به فردوس برينند            تا آنكه در آنجا رخ زيباي تو بينند

افسوس اگر ماه جمال تو نبينند               درروز جزا اي پسر ختم رسولان---

اي خسرو خوبان تو غريب الغربائي          وي حجت يزدان تو معين الضعفائي

چون مورضعيفي بدرت (كرببلايي)          ران ملخ آورده به دربارسليمان--*

*-به نقل از كتاب شكوفه هاي غم -اثرطبع ناد علي كربلايي(پدر شهيدين كربلايي)-صص 310-312-انتشارات خزر -تهران  

مژده ز ميلاد ولي خدا              حجت حق شاه خراسان رضا

مزده زميلاد شه ملك دين           حجت حق سرور اهل يقين

قبله ي هفتم وصي هشتمين            نور خدا مظهر جان آفرين

مظهر قدرت شه ملك ولا             حجت حق شاه خراسان رضا

مژده كه شد نور خدا جلوه گر           سبط نبي شمس الضحي جلوه گر

شبل علي ماه هدي جلوه گر            روشني ارض وسماء جلوه گر

گشت منور همه ارض وسما            حجت حق شاه خراسان رضا

مژده كه شد نور حقيقت عيان            گشت عيان سرور كل جهان

كنز عطا خسرو كون ومكان             روشن ازانوار رخش شد جهان      

 صحنه ي عالم شد ازاو پر ضياء           حجت حق شاه خراسان رضا

مژده زميلاد شه ملك طوس               بدرالدجا خسرو شمس الشموس

مطلع انوار وانيس النفوس                 آنكه شهانش چو گداخاكبوس

آمده بر درزپي التجاء                    حجت حق شاه خراسان رضا*

*-ص111-ديوان آذر -جلد اول -انتشارات نداي اسلام -چاپ سوم 1348 شمسي -مشهد مقدس

خوشا دردي كه درمانش توباشي                خوشا راهي كه پايانش تو باشي

خوشاچشمي كه رخسار تو بيند                 خوشا دستي كه دامان تو گيرد

خوشا قلبي كه مغلوبش تو باشي                 خوشا جمعي كه منصوبش تو باشي

خوشا روزي كه رخسارتو بينم                 خوشا عشقي كه معشوقش تو باشي  

خوشا ياري كه ياران توباشند                  خوش آن جمعي  سخنرانش تو باشي

خوش آن خلقي كه اميدش تو باشي               خوشا حرفي كه در قلبش توباشي

خوشا آن گل كه گلچينش تو باشي                خوشا موجي كه طوفانش تو باشي

خوشا دلبر كه دلدارش تو باشي                 خوشا آن غم كه غمخوارش توباشي

خوشا آن وصل كه موصولش تو باشي           خوشا غربت كه هميارش تو باشي

خوشا آن  فتحي كه آن فاتح تو باشي             خوشا آن درب كه مفتاحش توباشي

خوشا مادر كه فرزندش تو باشي                خوش آن عصري! زماندارش توباشي  

خوش آن پروانه كه شمعش تو باشي              خوش آن نرجس كه دلبندش تو باشي

خوشا آن شب كه مهتابش تو باشي              خوشا آن جان كه جانانش تو باشي 

خوشا ديني نگهدارش تو باشي                خوش آن عصري كه پايانش تو باشي

خوشا راحم ، خوشا رحمان، خوش الله          خوشا خوني كه رگهايش تو باشي

خوش آن ساعت كه رخسارتو بينيم              خوش آن جمعه كه مهمانش تو باشي*

*-به نقل از:سرودهاي مهدي -بااندكي تصرف -صص 22-23- انتشارات قلم -قم- م.وليعهدي

بيا اي عزيز دل وجان بيا                     بيا اي نگهبان قر آن بيا

جهان تشنه ي جلوه ي روي توست              پذيراي آن روي نيكوي توست

همه جان ودلهاي ما سوي توست                ستم ديده اندر تكاپوي توست

بيااي عزيز دل وجان بيا                      بيا اي نگهبان قر آن بيا

ندارد صفا بي تو اين زندگي                  بود زندگيها همه بندگي

رژيم جهان گشته درندگي                     ندارد حقيقت درخشندگي

بيا اي عزيز دل وجان بيا                    بيا اي نگهبان قر آن  بيا

همه كودك پرورشگاه تو                    همه ريزه خواران درگاه تو

كنيم ديده خاك گذر گاه تو                    بيا اي كه اكنون بود گاه تو

براي بر اندازي ظلم و كين                   براي سرافرازي مسلمين

براي نجات بزر گان دين                   براي تعالي دين مبين

بيا اي عزيز دل وجان بيا                   بيا اي نگهبان قرآن بيا*

*-ص 19 -كتاب شرود هاي مهدي -گردآورنده :حسين حقجو-انتشارات قلم -قم

اي فلك از ستمت پايه ي ايمان بشك          ظلم منصور لعين ، پشت مسلمان بشكست    

اهرمن آتش كين زد به در خانه ي دين          كه ازاين غم،دل آن فخر سليمان بشكست 

آتش كين به در خانه ي آن شاه زدند           عرش حق را شررش پايه واركان بشكست

رفت در آتش سوزان جفا همچو خليل          كه از آن واقعه ، جان ودل اخوان بشكست

گفت : من پور خليلم به ميان آتش            ناگهان قدرت آن آتش سوزان بشكست

گاه تبعيد شد وگاه بدي حبس نظر            من چه گويم كه دل عالم امكان بشكست

بهر قتل شه دين ، تيغ كشيدي منصور        زآن ستم بين كه دل ختم رسولان بشكست  

سر برهنه بسوي قصر جفا برد ورا          بن ربيعش ، كه زكين محور ايمان بشكست

پسر فاطمه راپاي پياده بردي               از پي مركب و ، دل زآن شه دوران بشكست

عاقبت زهر جفا ريخت بكامش ، منصور      كه ازاين بار ستم ، گنبد دوران بشكست

پسرش موسي جعفر شدي از كينه يتيم          شيعه را رحلت وي منزلت وجان بشكست 

نه همين پشت فلك از غم وي گشت كمان       قلم((آهي )) گوينده ي ديوان بشكست*

*-صص 202-204 جلد دوم ديوان آهي-اثر طبع علي آهي -انتشارات خزر-تهران- 1348 شمسي  

العجل يوسف گم گشته بيا               پهلوي فاطمه بشكسته بيا

مهديا ! منتظر روي توئيم               تشنه ي چهره ي نيكوي توئيم

صبح جمعه است وثنا گوي توئيم            روز وشبها به تكا پوي توئيم

العجل يوسف گم گشته بيا                پهلوي فاطمه   بشكسته  بيا

تو گل انجمن خوباني                   زچه از ديده ي  ما  پنهاني

ما كه جسميم وتو تنها جاني             درد دلهاي همه مي داني

العجل يوسف گم گشته بيا              پهلوي فاطمه بشكسته بيا

يوسفا جمله خريدار توئيم              منتظر بر سر بازار توئيم

همه ديوانه ي  ديدار توئيم             همه سرگشته ي رخسار توئيم

العجل يوسف گم گسته بيا             پهلوي  فاطمه  بشكسته  بيا

گل روي تو تما شا دارد              عكس رويت همه دلها دارد

چشم در راه تو دنيا دارد             انتظاري  تو زهرا  دارد

العجل يوسف گم گشته بيا             پهلوي فاطمه بشكسته بيا

باعث راحتي جان همه               نظر لطف تو بر خوان همه

در رهت ديده ي گريان همه           مهر تو مايه ي ايمان همه

العجل يوسف گم گشته بيا             پهلوي فاطمه بشكسته بيا

دل ما بردل توبسته بيا              هر دري بر روي ما بسته بيا

العجل يوسف گم گسته بيا            پهلوي فاطمه بشكسته بيا*

*-سرودهاي امام مهدي(ع)-گرداورنده :حسين حقجو-ص18 -انتشارات قلم -قم

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

ازچه گرياني ، اصغرم لاي لاي     گريه كمتر كن نور چشمانم ، اي علي جانم اي علي جانم--- 

زند آتش بردل وجانم ،ناله ي مظلومانه ات مادر گشا يكدم غنچه يلب را ،كن تبسم باردگر مادر

خدا داندشعله ي آهت ،برسراپايم ميزند آذر  بادلي سوزان بر تو نالانم ، اي علي جانم اي علي جانم -

زبي آبي از چه خشكيده ،لعل لبهاي جانفزاي تو   گل نازم از چه پژمرده ،غنچه يلعلت ،جان فداي تو

ندارم آبي بجز اشكم،تابرافشانم ازبراي تو   از غمت آمد برلبم جانم ،اي علي جانم اي علي جانم--

اگربيند شاه مظلومان،از عطش طفلم كرده غش اينسان  براي يك جرعه ي آبي ،ميبرد اورا ، برسوي ميدان--

يقين دانم دشمن بيدين ،ميدهد آبشازدم پيكان  ازعطش خشكست شير پستانم، اي علي جانم اي علي جانم

گشا دست نازنينت را،ازبرايم اي مرغ پربسته  رقيه آن خواهر زارت ،دركنارت افسرده بنشسته

كشدبرروي سرت دستي،گريداما آهسته آهسته ميطپد از غم قلب سوزانم ، اي علي جانم اي عليجانم-

علي اكبر شد سوي ميدان تاكه آب آردبالب عطشان  سرش منشق شدزتيغ كين ،غرقه در خون شد درصف عدوان--

نشد آخرجرعه ي آبي ، بهر تو آرد آن بخون غلطان  مانده بي ياور شاه خوبانم اي عليجانم اي عليجانم

جداشد بازوي سر لشكرهردوازپيكر درصف اعدا   نباشد كس تادگرآبي آوردخيمه ازبراي ما

بخشكيده چشمه ي چشمم ورنه ميدادم اشك چشمم را  ازبرايت اينگونه گريانم  اي عليجانم اي عليجانم---

فغان وآه ازدمي كه آن،طفل نالان راغرقه در خون ديد براي نعش علي اصغر، سوي شه از خيمه برون گرديد

گرفت آن قنداق پر خون را،حنجر پاك اصغرش بوسيد  بزد برسر هم چنان گفت اي ماه تابانم

اي علي جانم اي علي جانم--

*-اثر طبع مرحوم نادعلي كربلايي(پدر شهيدين كربلايي)-به نقل از ارمغان كربلا -صص 207-208-انتشارات خزر -تهران ، اي علي جانم اي عليجانم---

عزيزان خدا را در جهان بس رنجها دادي          بخاصان خدا بس جورها كزراه كين كردي

فلك بگذشت از حد ظلمهايي راكه در عالم         به چهارم اختردرج ولايت عابدين كردي

نبود بس وقعه ي جان سوز عاشورا براي او       كه ازهشام جور وكين به فخرالساجدين كردي

نبود بس آن غل وزنجير عاشوراكه ديگر بار       بگردن غل وزنجيرش زهشام لعين كردي

نبودبس غارت خرگاه شه در روزعاشورا       كه غارت خانه اش را از جفاي مشركين كردي

نبودبس ابتلاي راه شام وآه روز وشب         كه تا چهل سال كارش ناله وآه وانين كردي

روا كي بود بعد ازآن همه رنج الم ديدن         چنان ظلمي توازهشام بر آن شاه دين كردي

نموديش ز زهرزاده ي عبدالملك مسموم        نديده كس چنان ظلمي كه تو با آن حزين كردي

زظلم آل مروان شد يتيم وبي پدرباقر           نه تنها او قرين غم كه عالم را غمي ن كردي

زسوزماتم وداغ علي ابن الحسين سجاد (ع)   ملك رادر سما گريان ، غمين اهل زمين كردي

شب وروزازجفايت (آذر) نالان نوا دارد     هميگويد حججهارا چنان كردي چنين كردي *

*-ديوان آذر خراساني -جلد دوم -ص 85 -چاپ سوم -1348 شمسي -مشهد .انتشارات طوس

اي هلال من و، اي ماه فروزان هدا             دوش مهمان شده اي جان برادر بكجا؟

بروي خاك تنور اي سر خونين زچه رو             جاي داده است تورا خولي ملعون دغا

شده خاكستري اين  روي نكوي تو ، حسين !        بجراحات سرت بوده مگر خاك ، دوا

 بروي نيزه ي دشمن سرپاك تو بود              اي هلالم كه چنين گشته اي انگشت نما

بين كه طفل تو نگيرد نظر از چهره ي تو          تاكه بر اوبنمايي تو نگاهي زوفا

گوتو بافاطمه اكنون سخني از ره مهر           ورنه جان مي سپرد ازغمت اين ماه لقا

غم دل با تو نگويم غمت افزون نكنم             من نگويم چه نمودند دراين راه بما

جاي ما بود بزندان وتو بودي به تنور           عاقبت دست ستم ما وترا كرد جدا

پاي تخت پدرم بود دراين شهر و نگر            زروي بام زنندي بسرم سنگ جفا

من دراين شهربدم راهبر خيل زنان                      اينك ازطعنه ي آنان نبود تاب مرا

من كه درهر غم توبوده ام از مهر شريك        باچه رويي نگرم غرقه بخون موي ترا

اينك از چوبه ي محمل شكنم من سر خويش    تازخون گيردي اين گيسوي من رنگ حنا

(آهي)اين وقعه ي جانسوز بسوزد دل دهر       كه جهان سوزبود قصه ي حال اسرا *

*-ص175 ديوان آهي -جلددوم -سراينده علي آهي-انتشارات خزر -تهران

اي پدر من در عزايت خاك بر سر ميكنم         گريه ها در ماتمت اي پور حيدر مي كنم

پيكر صد چاك اكبر اوفتاده بر زمين           از فراقش روزوشب من اكبر اكبر مي كنم

داده اي در راه حق شش ماهه سربازي پدر      گريه بر مظلومي شهزاده اصغر مي كنم

عمه ام را ميزنند اين قوم باكعب وسنان         زين الم اي جان بابا تيره معجر مي كنم

از سردردانه ات بنگر كه معجربرده اند         ناله ها از ظلم اين قوم ستمگر مي كنم

جان بابا آتش اندر خيمه ها افكنده اند           بين چها باشعله ي پرسوز اخگر مي كنم

عابدين در خيمه گاهسوخته افتاده است           من پرستاري برآن بيمار مضطرمي كنم

دامن طفلان تو آتش گرفته اي پدر            من زدامان يتيمان خامش آذر مي كنم

دوش دردامان پر مهر تو بودي جاي من       امشب اندر خيمه هاي سوخته سر مي كنم

پرتو خورشيد بر جسم تو مي تابد پدر!       من علاجش را به موي سايه گستر ميكنم

نسيت مرهم اي پدر تابر جراحاتت نهم       اشك خود را داروي اين زخم پيكر مي كنم

معجري بر سر ندارم تا كفن پوشم تورا     زين سبب رخساره از خون جگرتر ميكنم

تازيانه بر سر من اي نستم كاران زنند     شكوه ي اين قوم را بر حي  داورمي كنم  

اي پدر سيلي زند بر صورتم  شمر لعين    از جفايش رو سوي قبر پيمبر مي كنم

دختر شاه حجازم من ، اسيري ميروم       بار الا ها زين مصيبت خاك بر سر مي كنم

گفت :(آهي)زآه دل سازم رخ گردون سياه     ياد چون از محنتآن ناز پرور مي كنم  *

*-ديوان علي آهي -جلد دوم-ص 169-170-انتشارات خزر -تهران

اي دل ازحال دل سيد سجاد بپرس           از جفاي ره شام وغم بيداد بپرس

من  نگويم كه چه كرده است يزيد بيدين       خودز بيمار آز آن ظلم، ستبداد بپرس

بروي ناقه ي عريان چه نمودند بشه        از جراحات تن سرور زهاد بپرس

غل وزنجير چه با گردن بيمار نمود       برو از سلسله ي گردن سجاد بپرس

سرنگون كاخ ستم كرد شه از خطبه ي خويش   شرح آن خطبه تواززينت عباد بپرس

خطبه ي مسجد جامع چه اثر كرد بگو       اثرش را برو از مردم آزاد بپرس

داستان سفر شام بلا را ( آهي)از اسيران غم وعترت امجاد بپرس *

*-ص196-جلد دومديوان آهي -سروده ي علي آهي -انتشارات خزر -تهران

خورشيد رفته است ولي ساحل افق            مي سوزد از شراره ي نارنجيش هنوز

وز شعله هاي سرخ شفق ، نقش يك نبرد         تابيده روي آينه ي آسمان هنوز

گرد غروب ريخته در پهن دشت رزم             پايان گرفته جنبش خونين كار زار

آنجا كه برق نيزه وفرياد حمله بود               پيچيده بانكگ شيهه ي اسبان بي سوار

پايان گرفته رزم وبه هر گوشه وكنار            غلطيده روي بستر خون پيكري شهيد

خاموش مانده صحنه وگويي زكشتگان           خيزد هنوز نغمه ي پيروزي واميد

اين دشت غم گرفته كه بنشسته سوگوار           امروز بوده پهنه ي آن جاودانه رزم

اينك دوسوي صحنه ، دو هنگامه ديدنيست        يكسولهيب آتش ويكسو غريو بزم

اين دشت خون گرفته كه آرام خفته است           امروز بوده شاهد رزم دلاوران

اين دشت ديده است يكي صحنه ي شگفت         اين دشت ديده است يكي رزم بي امان

اين دشت ديده است كه مردان راه حق             چون كوه دربرابر دشمن ستاده اند

اين دشت ديده است كه پروردگان دين             جانبرسر شرافت ومردي نهاده اند

اين دشت ديده است كه هفتاد تن غيور             بگذشته اند از سر وسامان زندگي

بگذشته اند از سروسامان كه بگسلند             از پاي خلق رشته ي زنجير بندگي

امروز زير شعلهي خورشيد نيمروز             بر پاشده است رايت بشكوه انقلاب

باليده است قامت آزادگي وعشق                تابرفراز معبد زرين آفتاب

ازپرتو جهنده ي شمشيرهاي تيز                 خورشيدها دميده به هنگام كار زار

بانگ حماسه هاي دليران راه خق                رفته ست تاكرانه ي آفاق روزگار

خورشيد رفته است وبپايان رسيده رزم             اما نبرد باطل وحق مانده ناتمام

وين صحنه ي شگفت بگوش جهانيان              تاروز رستخيز صلا ميدهد ((قيام))

*-به نقل ازگلستان حسين -صص 130-131 -انتشارات آشنا - چاپخانه نسرين -رمضان 1389 هجري قمري-گرداورنده رضا رضا نور گيلاني رود سري  -سروده.م.آزرم     

گفت : عباس نكونام علمدار منم             آنكه جان در ره دين مي كند ايثار منم

شمع دين زاده ي زهراست منم پروانه      گرد اين نقطه ي توحيد چو پر گار منم

شهر علم استپيمبر ، در آن شهر علي است       باب حاجات وامين شه ابرار منم

پدرم ساقي كوثر بود وحجت حق             ساقي تشنه لبان در صف پيكار منم

مصطفي گفت : حسين از من ومن از اويم     چون پيمبربود او حيدر كرار منم

بهر احقاق حق وكوري چشم دشمن           بر در آل علي ميثم تمار منم

تا رود پرچم سلطان شهيدان بفراز         آنكه جانباز تر است در ره اين كار منم

چون برم آب روان بهرعزيزان حسين             هدف تير بلا دربر كفار منم

دستم افتاده زتن در ره جانان اما               آبرو آنكه كند كسب در اين بار منم

همه جا لشكر اعداست پي قتل حسين          پيش مرگ پسر احمد مختار منم

از پي ياري قرآن بجهاد اكبر                 همه جا بهر حسين ياور وغمخوار منم

(كربلايي)چه غم از مشكل پيچيده خورد    باب حاجات همه مومن وديندار منم*

*-ص199 كتاب ارمغان كربلا اثرطبع ناد علي كربلايي-انتشارات خزر -تهران

روز برديده ي  شه شد چون شب                  غرقه خون ديد دوطفل زينب

آن يكي خون زتنش بود روان                     آن يكي در شرف دادن جان

آن يكي گفت : حسين جان ! مردم                من بياري توجان بسپردم

آن يكي گفت : بيا غمخوارم                      روي زانوي تو جان بسپارم

آن يكي گفت: مرا بر ، به حرم               تا مگر مادر خود را نگرم 

شاه بر روي دو طفل خواهر             ريخت از ديده ي حسرت ، گوهر

برد طفلان بخون غلطان را                 تادهد هديه بدخت زهرا

همه زنها زحرم گريه كنان                 پيشواز آمده با آه وفغان

زينب از خيمه نيامد بيرون                تا نبيند تن طفلان در خون

گوئيا خواست در اين جا خواهر           ننگرد چشم برادر را تر

آه از داغ دل شاه شهيد                    كان همه ، داغ به يك ساعت ديد

(كربلايي)شده زاين سرخ گلان          وادي كرببلا گلباران *

*-صص 194-195 -ارمغان كربلا - سروده ناد علي كربلايي -مداح اهل بيت -انتشارات خزر -تهران     

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

ازچه گرياني ، اصغرم لاي لاي     گريه كمتر كن نور چشمانم ، اي علي جانم اي علي جانم--- 

زند آتش بردل وجانم ،ناله ي مظلومانه ات مادر گشا يكدم غنچه يلب را ،كن تبسم باردگر مادر

خدا داندشعله ي آهت ،برسراپايم ميزند آذر  بادلي سوزان بر تو نالانم ، اي علي جانم اي علي جانم -

زبي آبي از چه خشكيده ،لعل لبهاي جانفزاي تو   گل نازم از چه پژمرده ،غنچه يلعلت ،جان فداي تو

ندارم آبي بجز اشكم،تابرافشانم ازبراي تو   از غمت آمد برلبم جانم ،اي علي جانم اي علي جانم--

اگربيند شاه مظلومان،از عطش طفلم كرده غش اينسان  براي يك جرعه ي آبي ،ميبرد اورا ، برسوي ميدان--

يقين دانم دشمن بيدين ،ميدهد آبشازدم پيكان  ازعطش خشكست شير پستانم، اي علي جانم اي علي جانم

گشا دست نازنينت را،ازبرايم اي مرغ پربسته  رقيه آن خواهر زارت ،دركنارت افسرده بنشسته

كشدبرروي سرت دستي،گريداما آهسته آهسته ميطپد از غم قلب سوزانم ، اي علي جانم اي عليجانم-

علي اكبر شد سوي ميدان تاكه آب آردبالب عطشان  سرش منشق شدزتيغ كين ،غرقه در خون شد درصف عدوان--

نشد آخرجرعه ي آبي ، بهر تو آرد آن بخون غلطان  مانده بي ياور شاه خوبانم اي عليجانم اي عليجانم

جداشد بازوي سر لشكرهردوازپيكر درصف اعدا   نباشد كس تادگرآبي آوردخيمه ازبراي ما

بخشكيده چشمه ي چشمم ورنه ميدادم اشك چشمم را  ازبرايت اينگونه گريانم  اي عليجانم اي عليجانم---

فغان وآه ازدمي كه آن،طفل نالان راغرقه در خون ديد براي نعش علي اصغر، سوي شه از خيمه برون گرديد

گرفت آن قنداق پر خون را،حنجر پاك اصغرش بوسيد  بزد برسر هم چنان گفت اي ماه تابانم

اي علي جانم اي علي جانم--

*-اثر طبع مرحوم نادعلي كربلايي(پدر شهيدين كربلايي)-به نقل از ارمغان كربلا -صص 207-208-انتشارات خزر -تهران ، اي علي جانم اي عليجانم---  

نورچشم حسين ، شبه پيغمبر منم               حامي دين حق ، علي اكبر منم

جان نهادم بكف ، بهر حفظ شرف              بياري قرآن ، فدا نمايم جان

هدف باب من ياري قرآن بود                  شرف وعزت دين مسلمان بود

زير بار ستم ، كي سزد تن دهم                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

حق شعارم بود تاآخرين قطره خون              زاين عمل ، پرچم ستم كنم واژگون 

بادوصد افتخار ، جان نمايم نثار                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

اين حسين است كه كشتي نجات شماست          اين حسين است كه سبط خاتم الانبياست

اوبود ميهمان ، بر شما كوفيان                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

آه ازآندم كه تيغ منقذ بيحيا                   از سر زين فكند پيكرشهزاده را

شد جهان همچوشب ، بر شه تشنه لب          بياري قرآن ، فدا نمايم جان

شاه دين در كنارنعش آن نوجوان             بار الها، شده قامت سروش ، كمان

ريزد اشك از جبين ( كربلايي) غمين        بياريقرآن ،فدا نمايم جان---ارمغان كربلا -ص 184

--------حضرت قاسم----------------------------------------

 چوقاسم ديد شاهنشاه خوبان              غريب وبي معين در جنگ عدوان

بگفتااي عموجان ، اذن ميدان              بده تا در رهت سازم فدا جان

شه دين گفت زين اسرار بگذر             ندارد طاقت مرگ تو، مادر

بخيمه شد جوان با بي قراري               گرفتي دامن مادر بزاري

بگفتا مادرا، رحمي بحالم                 كه ميميرم من از اين غصه وغم

عمويم مانده اينجا ، بيكس ويار            مر منع ام كند از جنگ كفار

چو نجمه ديد قاسم را پريشان              بدو گفتا بيا اي نور چشمان

وصيت نامه اي مانده زبابت               بيا از من بگير وكن قرائت

چو قاسم نامه را دانست عنوان              روان شد سوي شاه تشنه كامان

بگفتا اي عمو، جانم فدايت                 زبابم نامه آوردم برايت

شه دين خط ومهرمجتبي ديد              گرفت آن نامه را از مهر بوسيد

نوشته بود اي نور دوعينم                مگردان رو ، زياري حسينم

براي ياريش جان را فداكن               پيمبر را زكردارت ، رضا كن

گرفت آن شاه ، قاسم را در آغوش             زگريه گوئيا رفتند از هوش

دمادم بوسه ميزد برلبانش              نمودي اشك ، پاك از ديدگانش

چه حالي داشت ، شاه تشنه كامان        چو قاسم كشته شد از جور عدوان

بناله گفت : مردم اي عموجان           تنم شد پايمال سم اسبان

عموگردير آيي ، دشمن من              جدا سازد سرم را ازتن من

بيا عمو كه جان بر لب رسيده           عدو جسم مرا در خون كشيده

بيا جاي پدر كن مهرباني               مرا آمدبپايان زندگاني

بنالد (كربلايي) زانكه آن گل خزان گرديدپيش چشم بلبل----صص 188-189-ارمغان كربلا

--------------عبدالله ابن حسن -----------------------

كيست ؟اين كودك كهروي سينه ي شه جا گرفته    همچنان نقطه مكان بالاي كرمناگرفته

از براي حفظ قر آن دست معصومانه اش را      باسرشك ديده پيش تيغ كين بالا گرفته 

قهرمان آسا براي ياري وحفظ امامش             جان شيرين رابكف اندر بر اعدا گرفته

يادگار مجتبي سرباز جانباز شه دين            درس جانبازي فرا اززاده ي زهراگرفته

تيغ دشمن كرده دستش راجدا ، خون گشته جاري     دست ديگر رادم شمشيربي پروا گرفته

خون دستش مي چكد بر روي ثار الله اعظم         قطره ازهم بستگي اش ارزش دريا گرفته

قاتلش خنجربكف بنموده قصد كشتنش را           چهره ي خورشيد را خون زين غم عظما گرفته

كشته شد طفلي بروي سينه ي شاه شهيدان          كز غمش زهرا عزا در جنت الماوا گرفته

جان سپرد آن نازدانه پيش چشم خسرو دين        باغبان اورا ببر همچون گل ميناگرفته

ثبت شد نام شهيدان در شهادت نامه اما           اين سندباخون سرخ اين پسر امضا گرفته

آن چنان طوفان غم بر خاست در صحراي خونين    كز مصيبت (كربلايي) لرزه براعضا گرفته*

*-اثر طبع نادعلي كربلايي-به نقل از ارمغان كربلا -جلد سوم انتشارات خزر-تهران-ص 192-193

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

ازچه گرياني ، اصغرم لاي لاي     گريه كمتر كن نور چشمانم ، اي علي جانم اي علي جانم--- 

زند آتش بردل وجانم ،ناله ي مظلومانه ات مادر گشا يكدم غنچه يلب را ،كن تبسم باردگر مادر

خدا داندشعله ي آهت ،برسراپايم ميزند آذر  بادلي سوزان بر تو نالانم ، اي علي جانم اي علي جانم -

زبي آبي از چه خشكيده ،لعل لبهاي جانفزاي تو   گل نازم از چه پژمرده ،غنچه يلعلت ،جان فداي تو

ندارم آبي بجز اشكم،تابرافشانم ازبراي تو   از غمت آمد برلبم جانم ،اي علي جانم اي علي جانم--

اگربيند شاه مظلومان،از عطش طفلم كرده غش اينسان  براي يك جرعه ي آبي ،ميبرد اورا ، برسوي ميدان--

يقين دانم دشمن بيدين ،ميدهد آبشازدم پيكان  ازعطش خشكست شير پستانم، اي علي جانم اي علي جانم

گشا دست نازنينت را،ازبرايم اي مرغ پربسته  رقيه آن خواهر زارت ،دركنارت افسرده بنشسته

كشدبرروي سرت دستي،گريداما آهسته آهسته ميطپد از غم قلب سوزانم ، اي علي جانم اي عليجانم-

علي اكبر شد سوي ميدان تاكه آب آردبالب عطشان  سرش منشق شدزتيغ كين ،غرقه در خون شد درصف عدوان--

نشد آخرجرعه ي آبي ، بهر تو آرد آن بخون غلطان  مانده بي ياور شاه خوبانم اي عليجانم اي عليجانم

جداشد بازوي سر لشكرهردوازپيكر درصف اعدا   نباشد كس تادگرآبي آوردخيمه ازبراي ما

بخشكيده چشمه ي چشمم ورنه ميدادم اشك چشمم را  ازبرايت اينگونه گريانم  اي عليجانم اي عليجانم---

فغان وآه ازدمي كه آن،طفل نالان راغرقه در خون ديد براي نعش علي اصغر، سوي شه از خيمه برون گرديد

گرفت آن قنداق پر خون را،حنجر پاك اصغرش بوسيد  بزد برسر هم چنان گفت اي ماه تابانم

اي علي جانم اي علي جانم--

*-اثر طبع مرحوم نادعلي كربلايي(پدر شهيدين كربلايي)-به نقل از ارمغان كربلا -صص 207-208-انتشارات خزر -تهران ، اي علي جانم اي عليجانم---  

نورچشم حسين ، شبه پيغمبر منم               حامي دين حق ، علي اكبر منم

جان نهادم بكف ، بهر حفظ شرف              بياري قرآن ، فدا نمايم جان

هدف باب من ياري قرآن بود                  شرف وعزت دين مسلمان بود

زير بار ستم ، كي سزد تن دهم                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

حق شعارم بود تاآخرين قطره خون              زاين عمل ، پرچم ستم كنم واژگون 

بادوصد افتخار ، جان نمايم نثار                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

اين حسين است كه كشتي نجات شماست          اين حسين است كه سبط خاتم الانبياست

اوبود ميهمان ، بر شما كوفيان                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

آه ازآندم كه تيغ منقذ بيحيا                   از سر زين فكند پيكرشهزاده را

شد جهان همچوشب ، بر شه تشنه لب          بياري قرآن ، فدا نمايم جان

شاه دين در كنارنعش آن نوجوان             بار الها، شده قامت سروش ، كمان

ريزد اشك از جبين ( كربلايي) غمين        بياريقرآن ،فدا نمايم جان---ارمغان كربلا -ص 184

--------حضرت قاسم----------------------------------------

 چوقاسم ديد شاهنشاه خوبان              غريب وبي معين در جنگ عدوان

بگفتااي عموجان ، اذن ميدان              بده تا در رهت سازم فدا جان

شه دين گفت زين اسرار بگذر             ندارد طاقت مرگ تو، مادر

بخيمه شد جوان با بي قراري               گرفتي دامن مادر بزاري

بگفتا مادرا، رحمي بحالم                 كه ميميرم من از اين غصه وغم

عمويم مانده اينجا ، بيكس ويار            مر منع ام كند از جنگ كفار

چو نجمه ديد قاسم را پريشان              بدو گفتا بيا اي نور چشمان

وصيت نامه اي مانده زبابت               بيا از من بگير وكن قرائت

چو قاسم نامه را دانست عنوان              روان شد سوي شاه تشنه كامان

بگفتا اي عمو، جانم فدايت                 زبابم نامه آوردم برايت

شه دين خط ومهرمجتبي ديد              گرفت آن نامه را از مهر بوسيد

نوشته بود اي نور دوعينم                مگردان رو ، زياري حسينم

براي ياريش جان را فداكن               پيمبر را زكردارت ، رضا كن

گرفت آن شاه ، قاسم را در آغوش             زگريه گوئيا رفتند از هوش

دمادم بوسه ميزد برلبانش              نمودي اشك ، پاك از ديدگانش

چه حالي داشت ، شاه تشنه كامان        چو قاسم كشته شد از جور عدوان

بناله گفت : مردم اي عموجان           تنم شد پايمال سم اسبان

عموگردير آيي ، دشمن من              جدا سازد سرم را ازتن من

بيا عمو كه جان بر لب رسيده           عدو جسم مرا در خون كشيده

بيا جاي پدر كن مهرباني               مرا آمدبپايان زندگاني

بنالد (كربلايي) زانكه آن گل خزان گرديدپيش چشم بلبل----صص 188-189-ارمغان كربلا

--------------عبدالله ابن حسن -----------------------

كيست ؟اين كودك كهروي سينه ي شه جا گرفته    همچنان نقطه مكان بالاي كرمناگرفته

از براي حفظ قر آن دست معصومانه اش را      باسرشك ديده پيش تيغ كين بالا گرفته 

قهرمان آسا براي ياري وحفظ امامش             جان شيرين رابكف اندر بر اعدا گرفته

يادگار مجتبي سرباز جانباز شه دين            درس جانبازي فرا اززاده ي زهراگرفته

تيغ دشمن كرده دستش راجدا ، خون گشته جاري     دست ديگر رادم شمشيربي پروا گرفته

خون دستش مي چكد بر روي ثار الله اعظم         قطره ازهم بستگي اش ارزش دريا گرفته

قاتلش خنجربكف بنموده قصد كشتنش را           چهره ي خورشيد را خون زين غم عظما گرفته

كشته شد طفلي بروي سينه ي شاه شهيدان          كز غمش زهرا عزا در جنت الماوا گرفته

جان سپرد آن نازدانه پيش چشم خسرو دين        باغبان اورا ببر همچون گل ميناگرفته

ثبت شد نام شهيدان در شهادت نامه اما           اين سندباخون سرخ اين پسر امضا گرفته

آن چنان طوفان غم بر خاست در صحراي خونين    كز مصيبت (كربلايي) لرزه براعضا گرفته*

*-اثر طبع نادعلي كربلايي-به نقل از ارمغان كربلا -جلد سوم انتشارات خزر-تهران-ص 192-193

اي مبتلاي غم كه كه جهان مبتلاي تواست            پير وجوان شكسته ي اندر عزاي تواست

هم قبله گاه اهل سمك خاك در گهت               هم سجده گاه خيلملك كربلاي تواست

اي جان محترم كه زجانهاي محترم                 چون ني ، نوازواقعه ي كربلاي تواست

اي بر لقاي دوست تو مشتاق وعالمي              مشتاق خاك كوي تو بهر بقاي تواست

اي بر لب هواي تو مفتون وكشوري               مفتون اشتياق تواندرهواي تواست

گلگون قبا زعكس شفق آسمان هنوز              از هجر روي اكبرگلگون قباي تواست

در خون طپيد مرغ دل مجتبي چو ديد           در خون طپيده قاسم نوكدخداي تواست

گرديداسير سلسله ي غم علي چوديد           زنجيركين بگردن زين العباي تواست

روحي فداك ، اي تن اطهر كه از شرف       خون خدا تويي وخدا خونبهاي تواست

جسمي وخاك ايسر انور كه بر سنان         آيات حق عيان زلب حق نماي تواست

گاهي بديرراهب وگه بر سر درخت          گه بر فراز نيزه وگه خاك جاي تواست

گويم حكايت از بدنت يا كه از سرت          يا ازعيال بيكس وغمديده خواهرت...ادامه دارد

بند اول تركيب بند مير زا يحيي خان مدرس اصفهاني -به نقل از شاهكارهاي ادبيات -ص 289

آراسته ي رضا معصومي

كربلا گنجينه ي نور خداست                ذره ذره خاكهايش پر بهاست

كعبه تعظيمش كند هر صبحگاه             چون از او پيدا نموده فر وجاه

برفضايش سايه زد ابركرم                ميدمد رحمت هميشه دم بدم

آسمانها را شرافت داده است                عرش داور را جلالت داده است

پرچم آزادي اندر اين زمين                 شد بپا با خون شاهنشاه دين

نغمه ي نهضت از اين جا شد بلند            سرنگون كاخ ستم از پاي بند

رمز حريت زموج خون عيان               درس آزادي ازاين وادي بخوان

كشتي راه نجات از اين زمين               شد روان زامر خداوند مبين

اين زمين معراج سبط مصطفاست            نينوا باشد ولي اندر نواست

كرد دنيا اين زمين تسليم خويش              تاابد افزوده بر تعظيم خويش

غرقه خونين جسمها دارد ببر               گشته خاكش معدن لعل وگهر

لعلهاي خونفشان را مخزن است             لاله هاي احمرين بر دامن است

جسم پر خون حسين ابن علي               خاك پاكش را نموده منجلي

سروقدي چون ابوالفضل رشيد              در كمون تربت وي آرميد

نونهال اكبر عالي شيم                    بردميده اندراين باغ ارم

شد شكوفه اصغر اندراين چمن             لاله رخ گرديده آن گلگون بدن

(ساعي)اندرگلشن كرب وبلا              روزشب برسينه زن شودر نوا *

*-از حسين علي ساعي خوانساري-به نقل ازمعراج عاشورا -صص 4-5-كتابفروشي اشرفي -خوانسار

باز اي مه محرم پر شورسر زدي                 واندر دلم شراره زعا شوربرزدي

سختا كه روي تومگراز سنگ كرده اند             كاينك دوباره حلقه ي ماتم بدر زدي

تو آن نه اي مگر كه بجاي كفي زآب              پيكان بحلق اصغر خونين جگرزدي

آن سر كه  چرخ روي بپايش همي نهاد            برنوك ني نموده به هر رهگذرزدي

دستي كه آستين ورا بوسه داد چرخ              در قطع آن تو دامن همت كمر زدي

تو خود همان مهي كه به پيشاني حسين           با سنگ جورنقشه ي شق القمر زدي

توخود همان مهي كه بميل تني شرير            درخيمه گاه آل پيمبرشرر زدي *

*-ص122-گلستان حسيني -گردآورنده رضا رضانورگيلانيرودسري- انتشارات آشنا-1389 قمري.

اوقات حزن شيعه ي اثني عشر رسيد                گوياكه شاه تشنه بدشت خطر رسيد

آفاق پر عزا شد ولرزيد عرش حق                  در كربلا چوزاده ي خير البشر رسيد

زآواز طبل عشرت اعدا بكربلا                   هنگام رنج زينب خونين جگر رسيد

ليلي زبي پناهي خود ميزند بسر                  داند كه وقت فرقت اوبر پسر رسيد

پروانه وار، دور قد سرو اكبرش                گرديد وگفت شام وصالم بسر رسيد

كلثوم از فراق اباالفضل نامدار                 با ناله گفت ، پيك اجل بي خبر رسيد

شد نو عروس ازغم قاسم درالتهاب              گفتا كه وقت گريه ي شام وسحر رسيد

صد آه از فسردگي خاطر رباب                 داند كه ظلم حرمله در اين سفر رسيد *

*- ص 6-طوفان كربلا -انتشارات رجبي -گردا<رنده : سيد خراساني(سيد حسين سجادي)

-------- فرا رسيدن ماه محرم  ----------------

تا شاه تشنه لب بديار بلا رسيد             افغان كودكان ززمين بر سما رسيد

چون حر نامدار سر راه را گرفت            شيون زاهل بيت بعرش علا رسيد

زينب چنين بگفت زسوزدل آن زمان          يامصطفي !حسين تو در كربلا رسيد

اي شحنه النجف ، پدر باوقار من              نور دوچشم تو بدو صد ابتلا رسيد

عباس نامدار وعلمدار شاه دين               سقاي طفلهاي حسين با نوا رسيد

يا فا طمه ! عروس تو، ليلاي خونجگر         دراين زمين پر غم ماتم سرارسيد

آندم بگفت ، مادر قاسم بصد فغان             شد موسمي كه پيك اجل از قفا رسيد 

در ناله شد رباب ،بگفتا كهاي دريغ !         بر گشت روز گار ، زمان قضا رسيد

پس شاه كربلا بجوانان با وفا               فرمود : حكم گفته ي قالوا بلي رسيد

يارب توشاهدي كه مطيعم بامر تو          گر پيكرم به تيروسنان از جفا رسيد

برمن ببخش جرم فقيهي بروزحشر            سلطاني اشكبار زشرح عزا رسيد*

*-ص 7 طوفان كربلا -انتشارات رجبي -گردآورنده سيد خراساني (سيد حسين سجادي) 

جاكه همه برخي جان توايم                       تاكي وتا چند كشيم انتظار

عمر دراين غصه بپايان رسيد                     بر لب ما منتظران جان رسيد

ظلم وستم توده ي غبرا گرفت                     روي زمين زندقه يكجا گرفت

العجل اي گوهر بحروجود                      العجل اي خسرو اقليم وجود

العجل اي داور گردون غلام                     العجل اي خلق جهان را ،امام

اي دل ، هرزنده دلي سوي تو                   آينه ي روي نبي ، روي تو

سلسله ي اهل صفا ،  موي تو                 رونق گلزارجهان ، بوي تو

كاردگربرهمه سخت است ، سخت             پرده برانداز ،كه وقت است ، وقت

ماكه همه روي بسوي توايم                  منتظرديدن روي توايم

دفترعشق تو زبر، خوانده ايم                اسب به ميدان وفا رانده ايم

ديده براه تو، بسي دوخته ايم               با غم تو سوخته وساخته ايم *

*-سرودهاي امام مهدي -انتشارات قلم -قم-صص 30-31-گردآورنده :حسن حقجو

منتظران چشم براه تواند                        شائق طرفي زنگاه تواند

جاكه همه برخي جان توايم                       تاكي وتا چند كشيم انتظار

عمر دراين غصه بپايان رسيد                     بر لب ما منتظران جان رسيد

ظلم وستم توده ي غبرا گرفت                     روي زمين زندقه يكجا گرفت

العجل اي گوهر بحروجود                      العجل اي خسرو اقليم وجود

العجل اي داور گردون غلام                     العجل اي خلق جهان را ،امام

اي دل ، هرزنده دلي سوي تو                   آينه ي روي نبي ، روي تو

سلسله ي اهل صفا ف موي تو                 رونق گلزارجهان ، بويتو

كاردگربرهمه سخت است ، سخت             پرده برانداز ،كه وقت است ، وقت

ماكه همه روي بسوي توايم                  منتظرديدن روي توايم

دفترعشق تو زبر، خوانده ايم                اسب به ميدان وفا رانده ايم

ديده براه تو، بسي دوخته ايم               با غم تو سوخته وساخته ايم *

*-سرودهاي امام مهدي -انتشارات قلم -قم-صص 30-31-گردآورنده :حسن حقجو

مهر نماز

:

مهر تو مرا ركن نماز است حسين جان عشق تو مرا كعبه ي راز است حسين جان

روزي كه شود بسته برويم در اميد

يك ذره غبار حرمت اي حرم دين در رتبه به از ملك حجازاست حسين جان

هرروزدهم بوسه بخاك حرم تو چون تربت تو مهر نماز است حسين جان

در كرببلا زان همه گلهاي نكويت اصغر گل نشكفته ي ناز است حسين جان

ازداغ تودر گوشه ي ويرانه رقيه شمعيست كه در سوز وگدازاست حسين جان 

گر قلب من از سينه بر آرند ببينند باذكر تو در راز ونياز است حسين جان

مي خواستم از وصف وجلال تو بگويم دل گفت كه اينقصه درازاست حسين جان -اي خون خدا خسرو محمود خصائل بر درگه تو خضر اياز است حسين جان

در روز جزا كرببلايي زشفاعت بر سوي تو اش دست نياز است حسين جان -به نقل ا ز شكوفه هاي غم اثر طبع ناد علي كربلايي-ص199-انتشارات خزر-تهران

رباعي دروصف موسي ابن جعفر عليه السلام

آن رادمرد عالم امكان كه رهبر است هفتم امام حضرت موسي ابن جعفراست

باب الحوائجي كه بود يار شيعيان مشكل گشاو آيت خلاق اكبر است--------

موسي كه بود نور دو چشم جعفر در سنگر دين بود امام ورهبر

جان داد به زندان ونشد برده ي ظلم تاكاخ ستمگران شود زير وزبر--------

ولادت حضرت موسي ابن جعفر عليه السلام---------

از افلاك جلالت شمس دين روشنگر آورده عيان زيبا جمالي بارخ پيغمبر آورده

بنازم دست قدرت را كه كه از نسل رسول الله براي پيروان دين وقر آن رهبر آورده

گلي از گلشن طاهازنسل حضرت زهرا خداوند جهان با بوي وعطر حيدر آورده

حسن خويي حسين رويي عيان شدكزبراي او خداوندتوانا هوروخلد وكوثر آورده

ز زين العابدين وباقر علم نبي ظاهر عيان فرزند زيبايي براي جعفر آورده

امام هفتمين موسي عيان شد بارخ زيبا سما گفتا سمك ظاهر فروزان اختر آورده

رئيس مذهب شيعه براي ياري ملت دراين ظلمتكده از سوي حق روشنگر آورده

براي ياري قرآن به امر خالق سبحان براي صادق آل نبي همسنگر آورده

به حق جويان بشارت گوكه اين روشنگر نيكو جهان آفرينش را پراز زيب وفر آورده

بگو باملت موسي همه گردند رهپيما كه خلاق جهان ظاهر كليم ديگر آورده

مسيحا در ظهور آمد عيان آيات نور آمد زاعجازش تمام خلق را در باور آورده

ذبيح آمد خليل آمدامام آمد دليل آمد كه درفرمان او خلاق آب وآذرآورد

ولي خالق اكبردراين ىنياي پهناور براي انقلاب اهل ايمان رهبر آورده

كسي آمد كه با گفتاروبا رفتار نيكويش به لرزه كاخ ظلم وكفر وجوركافر آورده

زحسن روي زيبايش ازآن شمس دلارايش تمام جنت الفردوس را درزيورآورده

تمام حسن خوبان را همه اعجاز قرآن را خداوند جهان يكجا عيان زان سرورآورده

به جانبازان باايمان براي بستن پيمان زدانشگاه دين ظاهرتوانا افسرآورده

محبش رازحق عزت عدويش را بود ذلت خدااورابراي ما شفيع محشر آورده

شكوفا شد همه گلها منور شد همه دلها هزاران (كربلايي) خم به تعظيمش سرآورده

به نقل ازكتاب شكوفه هاي غم صص296-297-اثر طبع نادعلي كربلايي-انتشارات خزر-تهران

رقيه دخت شاه دين شبي در شام غم افزا           زهجر باب خود گشتي بسي درشيون وغو غا

سرشك ازديدگان جاري همي ناليد ومي گفتا      كه اي بابا ي مظلومم بكوي كه گذر كردي

-------چرا از محفل ما اي پدرعزم سفر كردي ---------------------

يتيمم در بدرگشتم همي نالم زهجرانت          بيا بابا دم ديگر مرابنشان بدامانت

كجا رفتي تواي باباسر وجانم بقربانت           زما افسردگان بابا چرا قطع نظر كردي

-----------چرااز محفل ما اي پدر عزم سفر كردي ------------------

غريب وبي معينم من ندارم يار وغمخواري      نباشد از براي من دگريار وپرستاري

بنالم درفراق تو كنم از ديده خون جاري        زهجر روي خود بابا مرا نيلي ببر كردي

----------چرااز محفل ما اي پدر عزم سفر كردي---------------

نباشد طاقتم ديگر بگريم از براي تو            كنم خاك سيه بر سر پدر جان در عزاي تو

كجايي اي پدر تا آنكه چينم من بلاي تو          نمي دانم سفر اندر كدامين بوم بر كردي

-----------چرا از محفل مااي پدر عزم سفر كردي --------------

زضرب سيلي اعدا رخم نيلي شده بابا           شكيبايي نمي باشد توانم رفته از اعضا

زدل اين عقده ام بابا زوصل روي خود بگشا      زفقدانت مرا افسرده وخونين جگر كردي

----------چرا از محفل ما اي پدر عزمسفر كردي  -------------

دراين ماتم سرا (ساعي) توبا خيل عزاداران     نوا كن بهر آن طفل فكار شاه  مظلومان

بيابي باعزاداران  جزا ازايزد منان           زنظم جانگدازخود جهان را نوحه گر كردي

-----چرا از محفل ما اي پدر عزمسفر كردي-------

به نقل از معراج عاشورا -اثر طبع حسينعلي خوانساري -صص 149-150-كتابفروشي اشرفي خوانسار

رقيه دخت شاه دين شبي در شام غم افزا           زهجر باب خود گشتي بسي درشيون وغو غا

سرشك ازديدگان جاري همي ناليد ومي گفتا      كه اي بابا ي مظلومم بكوي كه گذر كردي

-------چرا از محفل ما اي پدرعزم سفر كردي ---------------------

يتيمم در بدرگشتم همي نالم زهجرانت          بيا بابا دم ديگر مرابنشان بدامانت

كجا رفتي تواي باباسر وجانم بقربانت           زما افسردگان بابا چرا قطع نظر كردي

-----------چرااز محفل ما اي پدر عزم سفر كردي ------------------

غريب وبي معينم من ندارم يار وغمخواري      نباشد از براي من دگريار وپرستاري

بنالم درفراق تو كنم از ديده خون جاري        زهجر روي خود بابا مرا نيلي ببر كردي

----------چرااز محفل ما اي پدر عزم سفر كردي---------------

نباشد طاقتم ديگر بگريم از براي تو            كنم خاك سيه بر سر پدر جان در عزاي تو

كجايي اي پدر تا آنكه چينم من بلاي تو          نمي دانم سفر اندر كدامين بوم بر كردي

-----------چرا از محفل مااي پدر عزم سفر كردي --------------

زضرب سيلي اعدا رخم نيلي شده بابا           شكيبايي نمي باشد توانم رفته از اعضا

زدل اين عقده ام بابا زوصل روي خود بگشا      زفقدانت مرا افسرده وخونين جگر كردي

----------چرا از محفل ما اي پدر عزمسفر كردي  -------------

دراين ماتم سرا (ساعي) توبا خيل عزاداران     نوا كن بهر آن طفل فكار شاه  مظلومان

بيابي باعزاداران  جزا ازايزد منان           زنظم جانگدازخود جهان را نوحه گر كردي

-----چرا از محفل ما اي پدر عزمسفر كردي-------

به نقل از معراج عاشورا -اثر طبع حسينعلي خوانساري -صص 149-150-كتابفروشي اشرفي خوانسار

مژده زميلاد عزيز بتول حجت حق باقر علم رسول مژده زميلاد شهنشاه دين سبط نبي باقر علم يقين

شبل علي نوثمر عابدين مفخر آباء وهمه طيبين در ثمين دوحه ي وحدت اصول حجت حق باقر علم رسول

مژده كه ماه رجب ذوالعطاء گشته دومه ظاهرش از يك لقا يك زهلال رخ ماه سماء يك زجمال مه برج هدي

بيت علي ابن حسين رانگر فاطمه ي  بنت حسن راپسر چون مه تابنده نموده نزول حجت حق باقر علم رسول

مژده كه درياي علوم آمده واقف اسرار نجوم آمده روشني دهر ظلوم آمده مظهر تقوا وقيوم آمده            آمده آن جامع فقه وآصول حجت حق باقر علم رسول

عزيزان خدا را در جهان بس رنجها دادي          بخاصان خدا بس جورها كزراه كين كردي

فلك بگذشت از حد ظلمهايي راكه در عالم         به چهارم اختردرج ولايت عابدين كردي

نبود بس وقعه ي جان سوز عاشورا براي او       كه ازهشام جور وكين به فخرالساجدين كردي

نبود بس آن غل وزنجير عاشوراكه ديگر بار       بگردن غل وزنجيرش زهشام لعين كردي

نبودبس غارت خرگاه شه در روزعاشورا       كه غارت خانه اش را از جفاي مشركين كردي

نبودبس ابتلاي راه شام وآه روز وشب         كه تا چهل سال كارش ناله وآه وانين كردي

روا كي بود بعد ازآن همه رنج الم ديدن         چنان ظلمي توازهشام بر آن شاه دين كردي

نموديش ز زهرزاده ي عبدالملك مسموم        نديده كس چنان ظلمي كه تو با آن حزين كردي

زظلم آل مروان شد يتيم وبي پدرباقر           نه تنها او قرين غم كه عالم را غمي ن كردي

زسوزماتم وداغ علي ابن الحسين سجاد (ع)   ملك رادر سما گريان ، غمين اهل زمين كردي

شب وروزازجفايت (آذر) نالان نوا دارد     هميگويد حججهارا چنان كردي چنين كردي *

*-ديوان آذر خراساني -جلد دوم -ص 85 -چاپ سوم -1348 شمسي -مشهد .انتشارات طوس

اي هلال من و، اي ماه فروزان هدا             دوش مهمان شده اي جان برادر بكجا؟

بروي خاك تنور اي سر خونين زچه رو             جاي داده است تورا خولي ملعون دغا

شده خاكستري اين  روي نكوي تو ، حسين !        بجراحات سرت بوده مگر خاك ، دوا

 بروي نيزه ي دشمن سرپاك تو بود              اي هلالم كه چنين گشته اي انگشت نما

بين كه طفل تو نگيرد نظر از چهره ي تو          تاكه بر اوبنمايي تو نگاهي زوفا

گوتو بافاطمه اكنون سخني از ره مهر           ورنه جان مي سپرد ازغمت اين ماه لقا

غم دل با تو نگويم غمت افزون نكنم             من نگويم چه نمودند دراين راه بما

جاي ما بود بزندان وتو بودي به تنور           عاقبت دست ستم ما وترا كرد جدا

پاي تخت پدرم بود دراين شهر و نگر            زروي بام زنندي بسرم سنگ جفا

من دراين شهربدم راهبر خيل زنان                      اينك ازطعنه ي آنان نبود تاب مرا

من كه درهر غم توبوده ام از مهر شريك        باچه رويي نگرم غرقه بخون موي ترا

اينك از چوبه ي محمل شكنم من سر خويش    تازخون گيردي اين گيسوي من رنگ حنا

(آهي)اين وقعه ي جانسوز بسوزد دل دهر       كه جهان سوزبود قصه ي حال اسرا *

*-ص175 ديوان آهي -جلددوم -سراينده علي آهي-انتشارات خزر -تهران

اي پدر من در عزايت خاك بر سر ميكنم         گريه ها در ماتمت اي پور حيدر مي كنم

پيكر صد چاك اكبر اوفتاده بر زمين           از فراقش روزوشب من اكبر اكبر مي كنم

داده اي در راه حق شش ماهه سربازي پدر      گريه بر مظلومي شهزاده اصغر مي كنم

عمه ام را ميزنند اين قوم باكعب وسنان         زين الم اي جان بابا تيره معجر مي كنم

از سردردانه ات بنگر كه معجربرده اند         ناله ها از ظلم اين قوم ستمگر مي كنم

جان بابا آتش اندر خيمه ها افكنده اند           بين چها باشعله ي پرسوز اخگر مي كنم

عابدين در خيمه گاهسوخته افتاده است           من پرستاري برآن بيمار مضطرمي كنم

دامن طفلان تو آتش گرفته اي پدر            من زدامان يتيمان خامش آذر مي كنم

دوش دردامان پر مهر تو بودي جاي من       امشب اندر خيمه هاي سوخته سر مي كنم

پرتو خورشيد بر جسم تو مي تابد پدر!       من علاجش را به موي سايه گستر ميكنم

نسيت مرهم اي پدر تابر جراحاتت نهم       اشك خود را داروي اين زخم پيكر مي كنم

معجري بر سر ندارم تا كفن پوشم تورا     زين سبب رخساره از خون جگرتر ميكنم

تازيانه بر سر من اي نستم كاران زنند     شكوه ي اين قوم را بر حي  داورمي كنم  

اي پدر سيلي زند بر صورتم  شمر لعين    از جفايش رو سوي قبر پيمبر مي كنم

دختر شاه حجازم من ، اسيري ميروم       بار الا ها زين مصيبت خاك بر سر مي كنم

گفت :(آهي)زآه دل سازم رخ گردون سياه     ياد چون از محنتآن ناز پرور مي كنم  *

*-ديوان علي آهي -جلد دوم-ص 169-170-انتشارات خزر -تهران

اي دل ازحال دل سيد سجاد بپرس           از جفاي ره شام وغم بيداد بپرس

من  نگويم كه چه كرده است يزيد بيدين       خودز بيمار آز آن ظلم، ستبداد بپرس

بروي ناقه ي عريان چه نمودند بشه        از جراحات تن سرور زهاد بپرس

غل وزنجير چه با گردن بيمار نمود       برو از سلسله ي گردن سجاد بپرس

سرنگون كاخ ستم كرد شه از خطبه ي خويش   شرح آن خطبه تواززينت عباد بپرس

خطبه ي مسجد جامع چه اثر كرد بگو       اثرش را برو از مردم آزاد بپرس

داستان سفر شام بلا را ( آهي)از اسيران غم وعترت امجاد بپرس *

*-ص196-جلد دومديوان آهي -سروده ي علي آهي -انتشارات خزر -تهران

خورشيد رفته است ولي ساحل افق            مي سوزد از شراره ي نارنجيش هنوز

وز شعله هاي سرخ شفق ، نقش يك نبرد         تابيده روي آينه ي آسمان هنوز

گرد غروب ريخته در پهن دشت رزم             پايان گرفته جنبش خونين كار زار

آنجا كه برق نيزه وفرياد حمله بود               پيچيده بانكگ شيهه ي اسبان بي سوار

پايان گرفته رزم وبه هر گوشه وكنار            غلطيده روي بستر خون پيكري شهيد

خاموش مانده صحنه وگويي زكشتگان           خيزد هنوز نغمه ي پيروزي واميد

اين دشت غم گرفته كه بنشسته سوگوار           امروز بوده پهنه ي آن جاودانه رزم

اينك دوسوي صحنه ، دو هنگامه ديدنيست        يكسولهيب آتش ويكسو غريو بزم

اين دشت خون گرفته كه آرام خفته است           امروز بوده شاهد رزم دلاوران

اين دشت ديده است يكي صحنه ي شگفت         اين دشت ديده است يكي رزم بي امان

اين دشت ديده است كه مردان راه حق             چون كوه دربرابر دشمن ستاده اند

اين دشت ديده است كه پروردگان دين             جانبرسر شرافت ومردي نهاده اند

اين دشت ديده است كه هفتاد تن غيور             بگذشته اند از سر وسامان زندگي

بگذشته اند از سروسامان كه بگسلند             از پاي خلق رشته ي زنجير بندگي

امروز زير شعلهي خورشيد نيمروز             بر پاشده است رايت بشكوه انقلاب

باليده است قامت آزادگي وعشق                تابرفراز معبد زرين آفتاب

ازپرتو جهنده ي شمشيرهاي تيز                 خورشيدها دميده به هنگام كار زار

بانگ حماسه هاي دليران راه خق                رفته ست تاكرانه ي آفاق روزگار

خورشيد رفته است وبپايان رسيده رزم             اما نبرد باطل وحق مانده ناتمام

وين صحنه ي شگفت بگوش جهانيان              تاروز رستخيز صلا ميدهد ((قيام))

*-به نقل ازگلستان حسين -صص 130-131 -انتشارات آشنا - چاپخانه نسرين -رمضان 1389 هجري قمري-گرداورنده رضا رضا نور گيلاني رود سري  -سروده.م.آزرم     

گفت : عباس نكونام علمدار منم             آنكه جان در ره دين مي كند ايثار منم

شمع دين زاده ي زهراست منم پروانه      گرد اين نقطه ي توحيد چو پر گار منم

شهر علم استپيمبر ، در آن شهر علي است       باب حاجات وامين شه ابرار منم

پدرم ساقي كوثر بود وحجت حق             ساقي تشنه لبان در صف پيكار منم

مصطفي گفت : حسين از من ومن از اويم     چون پيمبربود او حيدر كرار منم

بهر احقاق حق وكوري چشم دشمن           بر در آل علي ميثم تمار منم

تا رود پرچم سلطان شهيدان بفراز         آنكه جانباز تر است در ره اين كار منم

چون برم آب روان بهرعزيزان حسين             هدف تير بلا دربر كفار منم

دستم افتاده زتن در ره جانان اما               آبرو آنكه كند كسب در اين بار منم

همه جا لشكر اعداست پي قتل حسين          پيش مرگ پسر احمد مختار منم

از پي ياري قرآن بجهاد اكبر                 همه جا بهر حسين ياور وغمخوار منم

(كربلايي)چه غم از مشكل پيچيده خورد    باب حاجات همه مومن وديندار منم*

*-ص199 كتاب ارمغان كربلا اثرطبع ناد علي كربلايي-انتشارات خزر -تهران

روز برديده ي  شه شد چون شب                  غرقه خون ديد دوطفل زينب

آن يكي خون زتنش بود روان                     آن يكي در شرف دادن جان

آن يكي گفت : حسين جان ! مردم                من بياري توجان بسپردم

آن يكي گفت : بيا غمخوارم                      روي زانوي تو جان بسپارم

آن يكي گفت: مرا بر ، به حرم               تا مگر مادر خود را نگرم 

شاه بر روي دو طفل خواهر             ريخت از ديده ي حسرت ، گوهر

برد طفلان بخون غلطان را                 تادهد هديه بدخت زهرا

همه زنها زحرم گريه كنان                 پيشواز آمده با آه وفغان

زينب از خيمه نيامد بيرون                تا نبيند تن طفلان در خون

گوئيا خواست در اين جا خواهر           ننگرد چشم برادر را تر

آه از داغ دل شاه شهيد                    كان همه ، داغ به يك ساعت ديد

(كربلايي)شده زاين سرخ گلان          وادي كرببلا گلباران *

*-صص 194-195 -ارمغان كربلا - سروده ناد علي كربلايي -مداح اهل بيت -انتشارات خزر -تهران     

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

ازچه گرياني ، اصغرم لاي لاي     گريه كمتر كن نور چشمانم ، اي علي جانم اي علي جانم--- 

زند آتش بردل وجانم ،ناله ي مظلومانه ات مادر گشا يكدم غنچه يلب را ،كن تبسم باردگر مادر

خدا داندشعله ي آهت ،برسراپايم ميزند آذر  بادلي سوزان بر تو نالانم ، اي علي جانم اي علي جانم -

زبي آبي از چه خشكيده ،لعل لبهاي جانفزاي تو   گل نازم از چه پژمرده ،غنچه يلعلت ،جان فداي تو

ندارم آبي بجز اشكم،تابرافشانم ازبراي تو   از غمت آمد برلبم جانم ،اي علي جانم اي علي جانم--

اگربيند شاه مظلومان،از عطش طفلم كرده غش اينسان  براي يك جرعه ي آبي ،ميبرد اورا ، برسوي ميدان--

يقين دانم دشمن بيدين ،ميدهد آبشازدم پيكان  ازعطش خشكست شير پستانم، اي علي جانم اي علي جانم

گشا دست نازنينت را،ازبرايم اي مرغ پربسته  رقيه آن خواهر زارت ،دركنارت افسرده بنشسته

كشدبرروي سرت دستي،گريداما آهسته آهسته ميطپد از غم قلب سوزانم ، اي علي جانم اي عليجانم-

علي اكبر شد سوي ميدان تاكه آب آردبالب عطشان  سرش منشق شدزتيغ كين ،غرقه در خون شد درصف عدوان--

نشد آخرجرعه ي آبي ، بهر تو آرد آن بخون غلطان  مانده بي ياور شاه خوبانم اي عليجانم اي عليجانم

جداشد بازوي سر لشكرهردوازپيكر درصف اعدا   نباشد كس تادگرآبي آوردخيمه ازبراي ما

بخشكيده چشمه ي چشمم ورنه ميدادم اشك چشمم را  ازبرايت اينگونه گريانم  اي عليجانم اي عليجانم---

فغان وآه ازدمي كه آن،طفل نالان راغرقه در خون ديد براي نعش علي اصغر، سوي شه از خيمه برون گرديد

گرفت آن قنداق پر خون را،حنجر پاك اصغرش بوسيد  بزد برسر هم چنان گفت اي ماه تابانم

اي علي جانم اي علي جانم--

*-اثر طبع مرحوم نادعلي كربلايي(پدر شهيدين كربلايي)-به نقل از ارمغان كربلا -صص 207-208-انتشارات خزر -تهران ، اي علي جانم اي عليجانم---  

نورچشم حسين ، شبه پيغمبر منم               حامي دين حق ، علي اكبر منم

جان نهادم بكف ، بهر حفظ شرف              بياري قرآن ، فدا نمايم جان

هدف باب من ياري قرآن بود                  شرف وعزت دين مسلمان بود

زير بار ستم ، كي سزد تن دهم                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

حق شعارم بود تاآخرين قطره خون              زاين عمل ، پرچم ستم كنم واژگون 

بادوصد افتخار ، جان نمايم نثار                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

اين حسين است كه كشتي نجات شماست          اين حسين است كه سبط خاتم الانبياست

اوبود ميهمان ، بر شما كوفيان                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

آه ازآندم كه تيغ منقذ بيحيا                   از سر زين فكند پيكرشهزاده را

شد جهان همچوشب ، بر شه تشنه لب          بياري قرآن ، فدا نمايم جان

شاه دين در كنارنعش آن نوجوان             بار الها، شده قامت سروش ، كمان

ريزد اشك از جبين ( كربلايي) غمين        بياريقرآن ،فدا نمايم جان---ارمغان كربلا -ص 184

--------حضرت قاسم----------------------------------------

 چوقاسم ديد شاهنشاه خوبان              غريب وبي معين در جنگ عدوان

بگفتااي عموجان ، اذن ميدان              بده تا در رهت سازم فدا جان

شه دين گفت زين اسرار بگذر             ندارد طاقت مرگ تو، مادر

بخيمه شد جوان با بي قراري               گرفتي دامن مادر بزاري

بگفتا مادرا، رحمي بحالم                 كه ميميرم من از اين غصه وغم

عمويم مانده اينجا ، بيكس ويار            مر منع ام كند از جنگ كفار

چو نجمه ديد قاسم را پريشان              بدو گفتا بيا اي نور چشمان

وصيت نامه اي مانده زبابت               بيا از من بگير وكن قرائت

چو قاسم نامه را دانست عنوان              روان شد سوي شاه تشنه كامان

بگفتا اي عمو، جانم فدايت                 زبابم نامه آوردم برايت

شه دين خط ومهرمجتبي ديد              گرفت آن نامه را از مهر بوسيد

نوشته بود اي نور دوعينم                مگردان رو ، زياري حسينم

براي ياريش جان را فداكن               پيمبر را زكردارت ، رضا كن

گرفت آن شاه ، قاسم را در آغوش             زگريه گوئيا رفتند از هوش

دمادم بوسه ميزد برلبانش              نمودي اشك ، پاك از ديدگانش

چه حالي داشت ، شاه تشنه كامان        چو قاسم كشته شد از جور عدوان

بناله گفت : مردم اي عموجان           تنم شد پايمال سم اسبان

عموگردير آيي ، دشمن من              جدا سازد سرم را ازتن من

بيا عمو كه جان بر لب رسيده           عدو جسم مرا در خون كشيده

بيا جاي پدر كن مهرباني               مرا آمدبپايان زندگاني

بنالد (كربلايي) زانكه آن گل خزان گرديدپيش چشم بلبل----صص 188-189-ارمغان كربلا

--------------عبدالله ابن حسن -----------------------

كيست ؟اين كودك كهروي سينه ي شه جا گرفته    همچنان نقطه مكان بالاي كرمناگرفته

از براي حفظ قر آن دست معصومانه اش را      باسرشك ديده پيش تيغ كين بالا گرفته 

قهرمان آسا براي ياري وحفظ امامش             جان شيرين رابكف اندر بر اعدا گرفته

يادگار مجتبي سرباز جانباز شه دين            درس جانبازي فرا اززاده ي زهراگرفته

تيغ دشمن كرده دستش راجدا ، خون گشته جاري     دست ديگر رادم شمشيربي پروا گرفته

خون دستش مي چكد بر روي ثار الله اعظم         قطره ازهم بستگي اش ارزش دريا گرفته

قاتلش خنجربكف بنموده قصد كشتنش را           چهره ي خورشيد را خون زين غم عظما گرفته

كشته شد طفلي بروي سينه ي شاه شهيدان          كز غمش زهرا عزا در جنت الماوا گرفته

جان سپرد آن نازدانه پيش چشم خسرو دين        باغبان اورا ببر همچون گل ميناگرفته

ثبت شد نام شهيدان در شهادت نامه اما           اين سندباخون سرخ اين پسر امضا گرفته

آن چنان طوفان غم بر خاست در صحراي خونين    كز مصيبت (كربلايي) لرزه براعضا گرفته*

*-اثر طبع نادعلي كربلايي-به نقل از ارمغان كربلا -جلد سوم انتشارات خزر-تهران-ص 192-193

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

ازچه گرياني ، اصغرم لاي لاي     گريه كمتر كن نور چشمانم ، اي علي جانم اي علي جانم--- 

زند آتش بردل وجانم ،ناله ي مظلومانه ات مادر گشا يكدم غنچه يلب را ،كن تبسم باردگر مادر

خدا داندشعله ي آهت ،برسراپايم ميزند آذر  بادلي سوزان بر تو نالانم ، اي علي جانم اي علي جانم -

زبي آبي از چه خشكيده ،لعل لبهاي جانفزاي تو   گل نازم از چه پژمرده ،غنچه يلعلت ،جان فداي تو

ندارم آبي بجز اشكم،تابرافشانم ازبراي تو   از غمت آمد برلبم جانم ،اي علي جانم اي علي جانم--

اگربيند شاه مظلومان،از عطش طفلم كرده غش اينسان  براي يك جرعه ي آبي ،ميبرد اورا ، برسوي ميدان--

يقين دانم دشمن بيدين ،ميدهد آبشازدم پيكان  ازعطش خشكست شير پستانم، اي علي جانم اي علي جانم

گشا دست نازنينت را،ازبرايم اي مرغ پربسته  رقيه آن خواهر زارت ،دركنارت افسرده بنشسته

كشدبرروي سرت دستي،گريداما آهسته آهسته ميطپد از غم قلب سوزانم ، اي علي جانم اي عليجانم-

علي اكبر شد سوي ميدان تاكه آب آردبالب عطشان  سرش منشق شدزتيغ كين ،غرقه در خون شد درصف عدوان--

نشد آخرجرعه ي آبي ، بهر تو آرد آن بخون غلطان  مانده بي ياور شاه خوبانم اي عليجانم اي عليجانم

جداشد بازوي سر لشكرهردوازپيكر درصف اعدا   نباشد كس تادگرآبي آوردخيمه ازبراي ما

بخشكيده چشمه ي چشمم ورنه ميدادم اشك چشمم را  ازبرايت اينگونه گريانم  اي عليجانم اي عليجانم---

فغان وآه ازدمي كه آن،طفل نالان راغرقه در خون ديد براي نعش علي اصغر، سوي شه از خيمه برون گرديد

گرفت آن قنداق پر خون را،حنجر پاك اصغرش بوسيد  بزد برسر هم چنان گفت اي ماه تابانم

اي علي جانم اي علي جانم--

*-اثر طبع مرحوم نادعلي كربلايي(پدر شهيدين كربلايي)-به نقل از ارمغان كربلا -صص 207-208-انتشارات خزر -تهران ، اي علي جانم اي عليجانم---  

نورچشم حسين ، شبه پيغمبر منم               حامي دين حق ، علي اكبر منم

جان نهادم بكف ، بهر حفظ شرف              بياري قرآن ، فدا نمايم جان

هدف باب من ياري قرآن بود                  شرف وعزت دين مسلمان بود

زير بار ستم ، كي سزد تن دهم                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

حق شعارم بود تاآخرين قطره خون              زاين عمل ، پرچم ستم كنم واژگون 

بادوصد افتخار ، جان نمايم نثار                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

اين حسين است كه كشتي نجات شماست          اين حسين است كه سبط خاتم الانبياست

اوبود ميهمان ، بر شما كوفيان                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

آه ازآندم كه تيغ منقذ بيحيا                   از سر زين فكند پيكرشهزاده را

شد جهان همچوشب ، بر شه تشنه لب          بياري قرآن ، فدا نمايم جان

شاه دين در كنارنعش آن نوجوان             بار الها، شده قامت سروش ، كمان

ريزد اشك از جبين ( كربلايي) غمين        بياريقرآن ،فدا نمايم جان---ارمغان كربلا -ص 184

--------حضرت قاسم----------------------------------------

 چوقاسم ديد شاهنشاه خوبان              غريب وبي معين در جنگ عدوان

بگفتااي عموجان ، اذن ميدان              بده تا در رهت سازم فدا جان

شه دين گفت زين اسرار بگذر             ندارد طاقت مرگ تو، مادر

بخيمه شد جوان با بي قراري               گرفتي دامن مادر بزاري

بگفتا مادرا، رحمي بحالم                 كه ميميرم من از اين غصه وغم

عمويم مانده اينجا ، بيكس ويار            مر منع ام كند از جنگ كفار

چو نجمه ديد قاسم را پريشان              بدو گفتا بيا اي نور چشمان

وصيت نامه اي مانده زبابت               بيا از من بگير وكن قرائت

چو قاسم نامه را دانست عنوان              روان شد سوي شاه تشنه كامان

بگفتا اي عمو، جانم فدايت                 زبابم نامه آوردم برايت

شه دين خط ومهرمجتبي ديد              گرفت آن نامه را از مهر بوسيد

نوشته بود اي نور دوعينم                مگردان رو ، زياري حسينم

براي ياريش جان را فداكن               پيمبر را زكردارت ، رضا كن

گرفت آن شاه ، قاسم را در آغوش             زگريه گوئيا رفتند از هوش

دمادم بوسه ميزد برلبانش              نمودي اشك ، پاك از ديدگانش

چه حالي داشت ، شاه تشنه كامان        چو قاسم كشته شد از جور عدوان

بناله گفت : مردم اي عموجان           تنم شد پايمال سم اسبان

عموگردير آيي ، دشمن من              جدا سازد سرم را ازتن من

بيا عمو كه جان بر لب رسيده           عدو جسم مرا در خون كشيده

بيا جاي پدر كن مهرباني               مرا آمدبپايان زندگاني

بنالد (كربلايي) زانكه آن گل خزان گرديدپيش چشم بلبل----صص 188-189-ارمغان كربلا

--------------عبدالله ابن حسن -----------------------

كيست ؟اين كودك كهروي سينه ي شه جا گرفته    همچنان نقطه مكان بالاي كرمناگرفته

از براي حفظ قر آن دست معصومانه اش را      باسرشك ديده پيش تيغ كين بالا گرفته 

قهرمان آسا براي ياري وحفظ امامش             جان شيرين رابكف اندر بر اعدا گرفته

يادگار مجتبي سرباز جانباز شه دين            درس جانبازي فرا اززاده ي زهراگرفته

تيغ دشمن كرده دستش راجدا ، خون گشته جاري     دست ديگر رادم شمشيربي پروا گرفته

خون دستش مي چكد بر روي ثار الله اعظم         قطره ازهم بستگي اش ارزش دريا گرفته

قاتلش خنجربكف بنموده قصد كشتنش را           چهره ي خورشيد را خون زين غم عظما گرفته

كشته شد طفلي بروي سينه ي شاه شهيدان          كز غمش زهرا عزا در جنت الماوا گرفته

جان سپرد آن نازدانه پيش چشم خسرو دين        باغبان اورا ببر همچون گل ميناگرفته

ثبت شد نام شهيدان در شهادت نامه اما           اين سندباخون سرخ اين پسر امضا گرفته

آن چنان طوفان غم بر خاست در صحراي خونين    كز مصيبت (كربلايي) لرزه براعضا گرفته*

*-اثر طبع نادعلي كربلايي-به نقل از ارمغان كربلا -جلد سوم انتشارات خزر-تهران-ص 192-193

اي مبتلاي غم كه كه جهان مبتلاي تواست            پير وجوان شكسته ي اندر عزاي تواست

هم قبله گاه اهل سمك خاك در گهت               هم سجده گاه خيلملك كربلاي تواست

اي جان محترم كه زجانهاي محترم                 چون ني ، نوازواقعه ي كربلاي تواست

اي بر لقاي دوست تو مشتاق وعالمي              مشتاق خاك كوي تو بهر بقاي تواست

اي بر لب هواي تو مفتون وكشوري               مفتون اشتياق تواندرهواي تواست

گلگون قبا زعكس شفق آسمان هنوز              از هجر روي اكبرگلگون قباي تواست

در خون طپيد مرغ دل مجتبي چو ديد           در خون طپيده قاسم نوكدخداي تواست

گرديداسير سلسله ي غم علي چوديد           زنجيركين بگردن زين العباي تواست

روحي فداك ، اي تن اطهر كه از شرف       خون خدا تويي وخدا خونبهاي تواست

جسمي وخاك ايسر انور كه بر سنان         آيات حق عيان زلب حق نماي تواست

گاهي بديرراهب وگه بر سر درخت          گه بر فراز نيزه وگه خاك جاي تواست

گويم حكايت از بدنت يا كه از سرت          يا ازعيال بيكس وغمديده خواهرت...ادامه دارد

بند اول تركيب بند مير زا يحيي خان مدرس اصفهاني -به نقل از شاهكارهاي ادبيات -ص 289

آراسته ي رضا معصومي

كربلا گنجينه ي نور خداست                ذره ذره خاكهايش پر بهاست

كعبه تعظيمش كند هر صبحگاه             چون از او پيدا نموده فر وجاه

برفضايش سايه زد ابركرم                ميدمد رحمت هميشه دم بدم

آسمانها را شرافت داده است                عرش داور را جلالت داده است

پرچم آزادي اندر اين زمين                 شد بپا با خون شاهنشاه دين

نغمه ي نهضت از اين جا شد بلند            سرنگون كاخ ستم از پاي بند

رمز حريت زموج خون عيان               درس آزادي ازاين وادي بخوان

كشتي راه نجات از اين زمين               شد روان زامر خداوند مبين

اين زمين معراج سبط مصطفاست            نينوا باشد ولي اندر نواست

كرد دنيا اين زمين تسليم خويش              تاابد افزوده بر تعظيم خويش

غرقه خونين جسمها دارد ببر               گشته خاكش معدن لعل وگهر

لعلهاي خونفشان را مخزن است             لاله هاي احمرين بر دامن است

جسم پر خون حسين ابن علي               خاك پاكش را نموده منجلي

سروقدي چون ابوالفضل رشيد              در كمون تربت وي آرميد

نونهال اكبر عالي شيم                    بردميده اندراين باغ ارم

شد شكوفه اصغر اندراين چمن             لاله رخ گرديده آن گلگون بدن

(ساعي)اندرگلشن كرب وبلا              روزشب برسينه زن شودر نوا *

*-از حسين علي ساعي خوانساري-به نقل ازمعراج عاشورا -صص 4-5-كتابفروشي اشرفي -خوانسار

باز اي مه محرم پر شورسر زدي                 واندر دلم شراره زعا شوربرزدي

سختا كه روي تومگراز سنگ كرده اند             كاينك دوباره حلقه ي ماتم بدر زدي

تو آن نه اي مگر كه بجاي كفي زآب              پيكان بحلق اصغر خونين جگرزدي

آن سر كه  چرخ روي بپايش همي نهاد            برنوك ني نموده به هر رهگذرزدي

دستي كه آستين ورا بوسه داد چرخ              در قطع آن تو دامن همت كمر زدي

تو خود همان مهي كه به پيشاني حسين           با سنگ جورنقشه ي شق القمر زدي

توخود همان مهي كه بميل تني شرير            درخيمه گاه آل پيمبرشرر زدي *

*-ص122-گلستان حسيني -گردآورنده رضا رضانورگيلانيرودسري- انتشارات آشنا-1389 قمري.

اوقات حزن شيعه ي اثني عشر رسيد                گوياكه شاه تشنه بدشت خطر رسيد

آفاق پر عزا شد ولرزيد عرش حق                  در كربلا چوزاده ي خير البشر رسيد

زآواز طبل عشرت اعدا بكربلا                   هنگام رنج زينب خونين جگر رسيد

ليلي زبي پناهي خود ميزند بسر                  داند كه وقت فرقت اوبر پسر رسيد

پروانه وار، دور قد سرو اكبرش                گرديد وگفت شام وصالم بسر رسيد

كلثوم از فراق اباالفضل نامدار                 با ناله گفت ، پيك اجل بي خبر رسيد

شد نو عروس ازغم قاسم درالتهاب              گفتا كه وقت گريه ي شام وسحر رسيد

صد آه از فسردگي خاطر رباب                 داند كه ظلم حرمله در اين سفر رسيد *

*- ص 6-طوفان كربلا -انتشارات رجبي -گردا<رنده : سيد خراساني(سيد حسين سجادي)

-------- فرا رسيدن ماه محرم  ----------------

تا شاه تشنه لب بديار بلا رسيد             افغان كودكان ززمين بر سما رسيد

چون حر نامدار سر راه را گرفت            شيون زاهل بيت بعرش علا رسيد

زينب چنين بگفت زسوزدل آن زمان          يامصطفي !حسين تو در كربلا رسيد

اي شحنه النجف ، پدر باوقار من              نور دوچشم تو بدو صد ابتلا رسيد

عباس نامدار وعلمدار شاه دين               سقاي طفلهاي حسين با نوا رسيد

يا فا طمه ! عروس تو، ليلاي خونجگر         دراين زمين پر غم ماتم سرارسيد

آندم بگفت ، مادر قاسم بصد فغان             شد موسمي كه پيك اجل از قفا رسيد 

در ناله شد رباب ،بگفتا كهاي دريغ !         بر گشت روز گار ، زمان قضا رسيد

پس شاه كربلا بجوانان با وفا               فرمود : حكم گفته ي قالوا بلي رسيد

يارب توشاهدي كه مطيعم بامر تو          گر پيكرم به تيروسنان از جفا رسيد

برمن ببخش جرم فقيهي بروزحشر            سلطاني اشكبار زشرح عزا رسيد*

*-ص 7 طوفان كربلا -انتشارات رجبي -گردآورنده سيد خراساني (سيد حسين سجادي) 

عزيزان خدا را در جهان بس رنجها دادي          بخاصان خدا بس جورها كزراه كين كردي

فلك بگذشت از حد ظلمهايي راكه در عالم         به چهارم اختردرج ولايت عابدين كردي

نبود بس وقعه ي جان سوز عاشورا براي او       كه ازهشام جور وكين به فخرالساجدين كردي

نبود بس آن غل وزنجير عاشوراكه ديگر بار       بگردن غل وزنجيرش زهشام لعين كردي

نبودبس غارت خرگاه شه در روزعاشورا       كه غارت خانه اش را از جفاي مشركين كردي

نبودبس ابتلاي راه شام وآه روز وشب         كه تا چهل سال كارش ناله وآه وانين كردي

روا كي بود بعد ازآن همه رنج الم ديدن         چنان ظلمي توازهشام بر آن شاه دين كردي

نموديش ز زهرزاده ي عبدالملك مسموم        نديده كس چنان ظلمي كه تو با آن حزين كردي

زظلم آل مروان شد يتيم وبي پدرباقر           نه تنها او قرين غم كه عالم را غمي ن كردي

زسوزماتم وداغ علي ابن الحسين سجاد (ع)   ملك رادر سما گريان ، غمين اهل زمين كردي

شب وروزازجفايت (آذر) نالان نوا دارد     هميگويد حججهارا چنان كردي چنين كردي *

*-ديوان آذر خراساني -جلد دوم -ص 85 -چاپ سوم -1348 شمسي -مشهد .انتشارات طوس

اي هلال من و، اي ماه فروزان هدا             دوش مهمان شده اي جان برادر بكجا؟

بروي خاك تنور اي سر خونين زچه رو             جاي داده است تورا خولي ملعون دغا

شده خاكستري اين  روي نكوي تو ، حسين !        بجراحات سرت بوده مگر خاك ، دوا

 بروي نيزه ي دشمن سرپاك تو بود              اي هلالم كه چنين گشته اي انگشت نما

بين كه طفل تو نگيرد نظر از چهره ي تو          تاكه بر اوبنمايي تو نگاهي زوفا

گوتو بافاطمه اكنون سخني از ره مهر           ورنه جان مي سپرد ازغمت اين ماه لقا

غم دل با تو نگويم غمت افزون نكنم             من نگويم چه نمودند دراين راه بما

جاي ما بود بزندان وتو بودي به تنور           عاقبت دست ستم ما وترا كرد جدا

پاي تخت پدرم بود دراين شهر و نگر            زروي بام زنندي بسرم سنگ جفا

من دراين شهربدم راهبر خيل زنان                      اينك ازطعنه ي آنان نبود تاب مرا

من كه درهر غم توبوده ام از مهر شريك        باچه رويي نگرم غرقه بخون موي ترا

اينك از چوبه ي محمل شكنم من سر خويش    تازخون گيردي اين گيسوي من رنگ حنا

(آهي)اين وقعه ي جانسوز بسوزد دل دهر       كه جهان سوزبود قصه ي حال اسرا *

*-ص175 ديوان آهي -جلددوم -سراينده علي آهي-انتشارات خزر -تهران

اي پدر من در عزايت خاك بر سر ميكنم         گريه ها در ماتمت اي پور حيدر مي كنم

پيكر صد چاك اكبر اوفتاده بر زمين           از فراقش روزوشب من اكبر اكبر مي كنم

داده اي در راه حق شش ماهه سربازي پدر      گريه بر مظلومي شهزاده اصغر مي كنم

عمه ام را ميزنند اين قوم باكعب وسنان         زين الم اي جان بابا تيره معجر مي كنم

از سردردانه ات بنگر كه معجربرده اند         ناله ها از ظلم اين قوم ستمگر مي كنم

جان بابا آتش اندر خيمه ها افكنده اند           بين چها باشعله ي پرسوز اخگر مي كنم

عابدين در خيمه گاهسوخته افتاده است           من پرستاري برآن بيمار مضطرمي كنم

دامن طفلان تو آتش گرفته اي پدر            من زدامان يتيمان خامش آذر مي كنم

دوش دردامان پر مهر تو بودي جاي من       امشب اندر خيمه هاي سوخته سر مي كنم

پرتو خورشيد بر جسم تو مي تابد پدر!       من علاجش را به موي سايه گستر ميكنم

نسيت مرهم اي پدر تابر جراحاتت نهم       اشك خود را داروي اين زخم پيكر مي كنم

معجري بر سر ندارم تا كفن پوشم تورا     زين سبب رخساره از خون جگرتر ميكنم

تازيانه بر سر من اي نستم كاران زنند     شكوه ي اين قوم را بر حي  داورمي كنم  

اي پدر سيلي زند بر صورتم  شمر لعين    از جفايش رو سوي قبر پيمبر مي كنم

دختر شاه حجازم من ، اسيري ميروم       بار الا ها زين مصيبت خاك بر سر مي كنم

گفت :(آهي)زآه دل سازم رخ گردون سياه     ياد چون از محنتآن ناز پرور مي كنم  *

*-ديوان علي آهي -جلد دوم-ص 169-170-انتشارات خزر -تهران

اي دل ازحال دل سيد سجاد بپرس           از جفاي ره شام وغم بيداد بپرس

من  نگويم كه چه كرده است يزيد بيدين       خودز بيمار آز آن ظلم، ستبداد بپرس

بروي ناقه ي عريان چه نمودند بشه        از جراحات تن سرور زهاد بپرس

غل وزنجير چه با گردن بيمار نمود       برو از سلسله ي گردن سجاد بپرس

سرنگون كاخ ستم كرد شه از خطبه ي خويش   شرح آن خطبه تواززينت عباد بپرس

خطبه ي مسجد جامع چه اثر كرد بگو       اثرش را برو از مردم آزاد بپرس

داستان سفر شام بلا را ( آهي)از اسيران غم وعترت امجاد بپرس *

*-ص196-جلد دومديوان آهي -سروده ي علي آهي -انتشارات خزر -تهران

خورشيد رفته است ولي ساحل افق            مي سوزد از شراره ي نارنجيش هنوز

وز شعله هاي سرخ شفق ، نقش يك نبرد         تابيده روي آينه ي آسمان هنوز

گرد غروب ريخته در پهن دشت رزم             پايان گرفته جنبش خونين كار زار

آنجا كه برق نيزه وفرياد حمله بود               پيچيده بانكگ شيهه ي اسبان بي سوار

پايان گرفته رزم وبه هر گوشه وكنار            غلطيده روي بستر خون پيكري شهيد

خاموش مانده صحنه وگويي زكشتگان           خيزد هنوز نغمه ي پيروزي واميد

اين دشت غم گرفته كه بنشسته سوگوار           امروز بوده پهنه ي آن جاودانه رزم

اينك دوسوي صحنه ، دو هنگامه ديدنيست        يكسولهيب آتش ويكسو غريو بزم

اين دشت خون گرفته كه آرام خفته است           امروز بوده شاهد رزم دلاوران

اين دشت ديده است يكي صحنه ي شگفت         اين دشت ديده است يكي رزم بي امان

اين دشت ديده است كه مردان راه حق             چون كوه دربرابر دشمن ستاده اند

اين دشت ديده است كه پروردگان دين             جانبرسر شرافت ومردي نهاده اند

اين دشت ديده است كه هفتاد تن غيور             بگذشته اند از سر وسامان زندگي

بگذشته اند از سروسامان كه بگسلند             از پاي خلق رشته ي زنجير بندگي

امروز زير شعلهي خورشيد نيمروز             بر پاشده است رايت بشكوه انقلاب

باليده است قامت آزادگي وعشق                تابرفراز معبد زرين آفتاب

ازپرتو جهنده ي شمشيرهاي تيز                 خورشيدها دميده به هنگام كار زار

بانگ حماسه هاي دليران راه خق                رفته ست تاكرانه ي آفاق روزگار

خورشيد رفته است وبپايان رسيده رزم             اما نبرد باطل وحق مانده ناتمام

وين صحنه ي شگفت بگوش جهانيان              تاروز رستخيز صلا ميدهد ((قيام))

*-به نقل ازگلستان حسين -صص 130-131 -انتشارات آشنا - چاپخانه نسرين -رمضان 1389 هجري قمري-گرداورنده رضا رضا نور گيلاني رود سري  -سروده.م.آزرم     

گفت : عباس نكونام علمدار منم             آنكه جان در ره دين مي كند ايثار منم

شمع دين زاده ي زهراست منم پروانه      گرد اين نقطه ي توحيد چو پر گار منم

شهر علم استپيمبر ، در آن شهر علي است       باب حاجات وامين شه ابرار منم

پدرم ساقي كوثر بود وحجت حق             ساقي تشنه لبان در صف پيكار منم

مصطفي گفت : حسين از من ومن از اويم     چون پيمبربود او حيدر كرار منم

بهر احقاق حق وكوري چشم دشمن           بر در آل علي ميثم تمار منم

تا رود پرچم سلطان شهيدان بفراز         آنكه جانباز تر است در ره اين كار منم

چون برم آب روان بهرعزيزان حسين             هدف تير بلا دربر كفار منم

دستم افتاده زتن در ره جانان اما               آبرو آنكه كند كسب در اين بار منم

همه جا لشكر اعداست پي قتل حسين          پيش مرگ پسر احمد مختار منم

از پي ياري قرآن بجهاد اكبر                 همه جا بهر حسين ياور وغمخوار منم

(كربلايي)چه غم از مشكل پيچيده خورد    باب حاجات همه مومن وديندار منم*

*-ص199 كتاب ارمغان كربلا اثرطبع ناد علي كربلايي-انتشارات خزر -تهران

روز برديده ي  شه شد چون شب                  غرقه خون ديد دوطفل زينب

آن يكي خون زتنش بود روان                     آن يكي در شرف دادن جان

آن يكي گفت : حسين جان ! مردم                من بياري توجان بسپردم

آن يكي گفت : بيا غمخوارم                      روي زانوي تو جان بسپارم

آن يكي گفت: مرا بر ، به حرم               تا مگر مادر خود را نگرم 

شاه بر روي دو طفل خواهر             ريخت از ديده ي حسرت ، گوهر

برد طفلان بخون غلطان را                 تادهد هديه بدخت زهرا

همه زنها زحرم گريه كنان                 پيشواز آمده با آه وفغان

زينب از خيمه نيامد بيرون                تا نبيند تن طفلان در خون

گوئيا خواست در اين جا خواهر           ننگرد چشم برادر را تر

آه از داغ دل شاه شهيد                    كان همه ، داغ به يك ساعت ديد

(كربلايي)شده زاين سرخ گلان          وادي كرببلا گلباران *

*-صص 194-195 -ارمغان كربلا - سروده ناد علي كربلايي -مداح اهل بيت -انتشارات خزر -تهران     

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

علي اصغر نور چشمانم ، از چه نالاني اصغرم لاي لاي       مسوزان اين قلب سوزانم

ازچه گرياني ، اصغرم لاي لاي     گريه كمتر كن نور چشمانم ، اي علي جانم اي علي جانم--- 

زند آتش بردل وجانم ،ناله ي مظلومانه ات مادر گشا يكدم غنچه يلب را ،كن تبسم باردگر مادر

خدا داندشعله ي آهت ،برسراپايم ميزند آذر  بادلي سوزان بر تو نالانم ، اي علي جانم اي علي جانم -

زبي آبي از چه خشكيده ،لعل لبهاي جانفزاي تو   گل نازم از چه پژمرده ،غنچه يلعلت ،جان فداي تو

ندارم آبي بجز اشكم،تابرافشانم ازبراي تو   از غمت آمد برلبم جانم ،اي علي جانم اي علي جانم--

اگربيند شاه مظلومان،از عطش طفلم كرده غش اينسان  براي يك جرعه ي آبي ،ميبرد اورا ، برسوي ميدان--

يقين دانم دشمن بيدين ،ميدهد آبشازدم پيكان  ازعطش خشكست شير پستانم، اي علي جانم اي علي جانم

گشا دست نازنينت را،ازبرايم اي مرغ پربسته  رقيه آن خواهر زارت ،دركنارت افسرده بنشسته

كشدبرروي سرت دستي،گريداما آهسته آهسته ميطپد از غم قلب سوزانم ، اي علي جانم اي عليجانم-

علي اكبر شد سوي ميدان تاكه آب آردبالب عطشان  سرش منشق شدزتيغ كين ،غرقه در خون شد درصف عدوان--

نشد آخرجرعه ي آبي ، بهر تو آرد آن بخون غلطان  مانده بي ياور شاه خوبانم اي عليجانم اي عليجانم

جداشد بازوي سر لشكرهردوازپيكر درصف اعدا   نباشد كس تادگرآبي آوردخيمه ازبراي ما

بخشكيده چشمه ي چشمم ورنه ميدادم اشك چشمم را  ازبرايت اينگونه گريانم  اي عليجانم اي عليجانم---

فغان وآه ازدمي كه آن،طفل نالان راغرقه در خون ديد براي نعش علي اصغر، سوي شه از خيمه برون گرديد

گرفت آن قنداق پر خون را،حنجر پاك اصغرش بوسيد  بزد برسر هم چنان گفت اي ماه تابانم

اي علي جانم اي علي جانم--

*-اثر طبع مرحوم نادعلي كربلايي(پدر شهيدين كربلايي)-به نقل از ارمغان كربلا -صص 207-208-انتشارات خزر -تهران ، اي علي جانم اي عليجانم---  

نورچشم حسين ، شبه پيغمبر منم               حامي دين حق ، علي اكبر منم

جان نهادم بكف ، بهر حفظ شرف              بياري قرآن ، فدا نمايم جان

هدف باب من ياري قرآن بود                  شرف وعزت دين مسلمان بود

زير بار ستم ، كي سزد تن دهم                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

حق شعارم بود تاآخرين قطره خون              زاين عمل ، پرچم ستم كنم واژگون 

بادوصد افتخار ، جان نمايم نثار                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

اين حسين است كه كشتي نجات شماست          اين حسين است كه سبط خاتم الانبياست

اوبود ميهمان ، بر شما كوفيان                بياري قرآن ، فدا نمايم جان

آه ازآندم كه تيغ منقذ بيحيا                   از سر زين فكند پيكرشهزاده را

شد جهان همچوشب ، بر شه تشنه لب          بياري قرآن ، فدا نمايم جان

شاه دين در كنارنعش آن نوجوان             بار الها، شده قامت سروش ، كمان

ريزد اشك از جبين ( كربلايي) غمين        بياريقرآن ،فدا نمايم جان---ارمغان كربلا -ص 184

--------حضرت قاسم----------------------------------------

 چوقاسم ديد شاهنشاه خوبان              غريب وبي معين در جنگ عدوان

بگفتااي عموجان ، اذن ميدان              بده تا در رهت سازم فدا جان

شه دين گفت زين اسرار بگذر             ندارد طاقت مرگ تو، مادر

بخيمه شد جوان با بي قراري               گرفتي دامن مادر بزاري

بگفتا مادرا، رحمي بحالم                 كه ميميرم من از اين غصه وغم

عمويم مانده اينجا ، بيكس ويار            مر منع ام كند از جنگ كفار

چو نجمه ديد قاسم را پريشان              بدو گفتا بيا اي نور چشمان

وصيت نامه اي مانده زبابت               بيا از من بگير وكن قرائت

چو قاسم نامه را دانست عنوان              روان شد سوي شاه تشنه كامان

بگفتا اي عمو، جانم فدايت                 زبابم نامه آوردم برايت

شه دين خط ومهرمجتبي ديد              گرفت آن نامه را از مهر بوسيد

نوشته بود اي نور دوعينم                مگردان رو ، زياري حسينم

براي ياريش جان را فداكن               پيمبر را زكردارت ، رضا كن

گرفت آن شاه ، قاسم را در آغوش             زگريه گوئيا رفتند از هوش

دمادم بوسه ميزد برلبانش              نمودي اشك ، پاك از ديدگانش

چه حالي داشت ، شاه تشنه كامان        چو قاسم كشته شد از جور عدوان

بناله گفت : مردم اي عموجان           تنم شد پايمال سم اسبان

عموگردير آيي ، دشمن من              جدا سازد سرم را ازتن من

بيا عمو كه جان بر لب رسيده           عدو جسم مرا در خون كشيده

بيا جاي پدر كن مهرباني               مرا آمدبپايان زندگاني

بنالد (كربلايي) زانكه آن گل خزان گرديدپيش چشم بلبل----صص 188-189-ارمغان كربلا

--------------عبدالله ابن حسن -----------------------

كيست ؟اين كودك كهروي سينه ي شه جا گرفته    همچنان نقطه مكان بالاي كرمناگرفته

از براي حفظ قر آن دست معصومانه اش را      باسرشك ديده پيش تيغ كين بالا گرفته 

قهرمان آسا براي ياري وحفظ امامش             جان شيرين رابكف اندر بر اعدا گرفته

يادگار مجتبي سرباز جانباز شه دين            درس جانبازي فرا اززاده ي زهراگرفته

تيغ دشمن كرده دستش راجدا ، خون گشته جاري     دست ديگر رادم شمشيربي پروا گرفته

خون دستش مي چكد بر روي ثار الله اعظم         قطره ازهم بستگي اش ارزش دريا گرفته

قاتلش خنجربكف بنموده قصد كشتنش را           چهره ي خورشيد را خون زين غم عظما گرفته

كشته شد طفلي بروي سينه ي شاه شهيدان          كز غمش زهرا عزا در جنت الماوا گرفته

جان سپرد آن نازدانه پيش چشم خسرو دين        باغبان اورا ببر همچون گل ميناگرفته

ثبت شد نام شهيدان در شهادت نامه اما           اين سندباخون سرخ اين پسر امضا گرفته

آن چنان طوفان غم بر خاست در صحراي خونين    كز مصيبت (كربلايي) لرزه براعضا گرفته*

*-اثر طبع نادعلي كربلايي-به نقل از ارمغان كربلا -جلد سوم انتشارات خزر-تهران-ص 192-193

مهر نماز

:

مهر تو مرا ركن نماز است حسين جان عشق تو مرا كعبه ي راز است حسين جان

روزي كه شود بسته برويم در اميد

يك ذره غبار حرمت اي حرم دين در رتبه به از ملك حجازاست حسين جان

هرروزدهم بوسه بخاك حرم تو چون تربت تو مهر نماز است حسين جان

در كرببلا زان همه گلهاي نكويت اصغر گل نشكفته ي ناز است حسين جان

ازداغ تودر گوشه ي ويرانه رقيه شمعيست كه در سوز وگدازاست حسين جان 

گر قلب من از سينه بر آرند ببينند باذكر تو در راز ونياز است حسين جان

مي خواستم از وصف وجلال تو بگويم دل گفت كه اينقصه درازاست حسين جان -اي خون خدا خسرو محمود خصائل بر درگه تو خضر اياز است حسين جان

در روز جزا كرببلايي زشفاعت بر سوي تو اش دست نياز است حسين جان -به نقل ا ز شكوفه هاي غم اثر طبع ناد علي كربلايي-ص199-انتشارات خزر-تهران

رباعي دروصف موسي ابن جعفر عليه السلام

آن رادمرد عالم امكان كه رهبر است هفتم امام حضرت موسي ابن جعفراست

باب الحوائجي كه بود يار شيعيان مشكل گشاو آيت خلاق اكبر است--------

موسي كه بود نور دو چشم جعفر در سنگر دين بود امام ورهبر

جان داد به زندان ونشد برده ي ظلم تاكاخ ستمگران شود زير وزبر--------

ولادت حضرت موسي ابن جعفر عليه السلام---------

از افلاك جلالت شمس دين روشنگر آورده عيان زيبا جمالي بارخ پيغمبر آورده

بنازم دست قدرت را كه كه از نسل رسول الله براي پيروان دين وقر آن رهبر آورده

گلي از گلشن طاهازنسل حضرت زهرا خداوند جهان با بوي وعطر حيدر آورده

حسن خويي حسين رويي عيان شدكزبراي او خداوندتوانا هوروخلد وكوثر آورده

ز زين العابدين وباقر علم نبي ظاهر عيان فرزند زيبايي براي جعفر آورده

امام هفتمين موسي عيان شد بارخ زيبا سما گفتا سمك ظاهر فروزان اختر آورده

رئيس مذهب شيعه براي ياري ملت دراين ظلمتكده از سوي حق روشنگر آورده

براي ياري قرآن به امر خالق سبحان براي صادق آل نبي همسنگر آورده

به حق جويان بشارت گوكه اين روشنگر نيكو جهان آفرينش را پراز زيب وفر آورده

بگو باملت موسي همه گردند رهپيما كه خلاق جهان ظاهر كليم ديگر آورده

مسيحا در ظهور آمد عيان آيات نور آمد زاعجازش تمام خلق را در باور آورده

ذبيح آمد خليل آمدامام آمد دليل آمد كه درفرمان او خلاق آب وآذرآورد

ولي خالق اكبردراين ىنياي پهناور براي انقلاب اهل ايمان رهبر آورده

كسي آمد كه با گفتاروبا رفتار نيكويش به لرزه كاخ ظلم وكفر وجوركافر آورده

زحسن روي زيبايش ازآن شمس دلارايش تمام جنت الفردوس را درزيورآورده

تمام حسن خوبان را همه اعجاز قرآن را خداوند جهان يكجا عيان زان سرورآورده

به جانبازان باايمان براي بستن پيمان زدانشگاه دين ظاهرتوانا افسرآورده

محبش رازحق عزت عدويش را بود ذلت خدااورابراي ما شفيع محشر آورده

شكوفا شد همه گلها منور شد همه دلها هزاران (كربلايي) خم به تعظيمش سرآورده

به نقل ازكتاب شكوفه هاي غم صص296-297-اثر طبع نادعلي كربلايي-انتشارات خزر-تهران

رقيه دخت شاه دين شبي در شام غم افزا           زهجر باب خود گشتي بسي درشيون وغو غا

سرشك ازديدگان جاري همي ناليد ومي گفتا      كه اي بابا ي مظلومم بكوي كه گذر كردي

-------چرا از محفل ما اي پدرعزم سفر كردي ---------------------

يتيمم در بدرگشتم همي نالم زهجرانت          بيا بابا دم ديگر مرابنشان بدامانت

كجا رفتي تواي باباسر وجانم بقربانت           زما افسردگان بابا چرا قطع نظر كردي

-----------چرااز محفل ما اي پدر عزم سفر كردي ------------------

غريب وبي معينم من ندارم يار وغمخواري      نباشد از براي من دگريار وپرستاري

بنالم درفراق تو كنم از ديده خون جاري        زهجر روي خود بابا مرا نيلي ببر كردي

----------چرااز محفل ما اي پدر عزم سفر كردي---------------

نباشد طاقتم ديگر بگريم از براي تو            كنم خاك سيه بر سر پدر جان در عزاي تو

كجايي اي پدر تا آنكه چينم من بلاي تو          نمي دانم سفر اندر كدامين بوم بر كردي

-----------چرا از محفل مااي پدر عزم سفر كردي --------------

زضرب سيلي اعدا رخم نيلي شده بابا           شكيبايي نمي باشد توانم رفته از اعضا

زدل اين عقده ام بابا زوصل روي خود بگشا      زفقدانت مرا افسرده وخونين جگر كردي

----------چرا از محفل ما اي پدر عزمسفر كردي  -------------

دراين ماتم سرا (ساعي) توبا خيل عزاداران     نوا كن بهر آن طفل فكار شاه  مظلومان

بيابي باعزاداران  جزا ازايزد منان           زنظم جانگدازخود جهان را نوحه گر كردي

-----چرا از محفل ما اي پدر عزمسفر كردي-------

به نقل از معراج عاشورا -اثر طبع حسينعلي خوانساري -صص 149-150-كتابفروشي اشرفي خوانسار

رقيه دخت شاه دين شبي در شام غم افزا           زهجر باب خود گشتي بسي درشيون وغو غا

سرشك ازديدگان جاري همي ناليد ومي گفتا      كه اي بابا ي مظلومم بكوي كه گذر كردي

-------چرا از محفل ما اي پدرعزم سفر كردي ---------------------

يتيمم در بدرگشتم همي نالم زهجرانت          بيا بابا دم ديگر مرابنشان بدامانت

كجا رفتي تواي باباسر وجانم بقربانت           زما افسردگان بابا چرا قطع نظر كردي

-----------چرااز محفل ما اي پدر عزم سفر كردي ------------------

غريب وبي معينم من ندارم يار وغمخواري      نباشد از براي من دگريار وپرستاري

بنالم درفراق تو كنم از ديده خون جاري        زهجر روي خود بابا مرا نيلي ببر كردي

----------چرااز محفل ما اي پدر عزم سفر كردي---------------

نباشد طاقتم ديگر بگريم از براي تو            كنم خاك سيه بر سر پدر جان در عزاي تو

كجايي اي پدر تا آنكه چينم من بلاي تو          نمي دانم سفر اندر كدامين بوم بر كردي

-----------چرا از محفل مااي پدر عزم سفر كردي --------------

زضرب سيلي اعدا رخم نيلي شده بابا           شكيبايي نمي باشد توانم رفته از اعضا

زدل اين عقده ام بابا زوصل روي خود بگشا      زفقدانت مرا افسرده وخونين جگر كردي

----------چرا از محفل ما اي پدر عزمسفر كردي  -------------

دراين ماتم سرا (ساعي) توبا خيل عزاداران     نوا كن بهر آن طفل فكار شاه  مظلومان

بيابي باعزاداران  جزا ازايزد منان           زنظم جانگدازخود جهان را نوحه گر كردي

-----چرا از محفل ما اي پدر عزمسفر كردي-------

به نقل از معراج عاشورا -اثر طبع حسينعلي خوانساري -صص 149-150-كتابفروشي اشرفي خوانسار

مژده زميلاد عزيز بتول حجت حق باقر علم رسول مژده زميلاد شهنشاه دين سبط نبي باقر علم يقين

شبل علي نوثمر عابدين مفخر آباء وهمه طيبين در ثمين دوحه ي وحدت اصول حجت حق باقر علم رسول

مژده كه ماه رجب ذوالعطاء گشته دومه ظاهرش از يك لقا يك زهلال رخ ماه سماء يك زجمال مه برج هدي

بيت علي ابن حسين رانگر فاطمه ي  بنت حسن راپسر چون مه تابنده نموده نزول حجت حق باقر علم رسول

مژده كه درياي علوم آمده واقف اسرار نجوم آمده روشني دهر ظلوم آمده مظهر تقوا وقيوم آمده            آمده آن جامع فقه وآصول حجت حق باقر علم رسول